เซียวถิงเยี่ยนทำท่าจะกรอกสุราพิษใส่ปากสือไห่
แววตาของสือไห่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่กล้าอ้าปาก
เขาไม่คิดเลยว่าเซียวถิงเยี่ยนจะป้อนสุราพิษให้กะทันหัน นึกว่าอีกฝ่ายจะยังคงข่มขู่และล่อลวงตนต่อไป
คนผู้นี้ช่างโหดเหี้ยมโดยแท้
หากยังดึงดันต่อไป เกรงว่าชีวิตน้อย ๆ ของตนคงต้องสิ้นลงเช่นนี้จริง ๆ
ใบหน้าของสือไห่แดงก่ำเพราะกลั้นหายใจ ทั้งยังต่อต้านสุราพิษจอกนี้อย่างยิ่ง
ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ มีน้ำตาคลออยู่ในเบ้า
“ฮือ ๆ...”
เขาส่ายหน้า ดวงตาแดงก่ำจับจ้องเซียวถิงเยี่ยน
เซียวถิงเยี่ยนเลิกคิ้ว ยิ้มเยาะ “อย่างไร? ยังมีคำสั่งเสียอะไรอีกหรือ?”
สือไห่เบือนหน้าไปอีกทาง
เขาหอบหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนสะอื้นร่ำไห้อย่างอดไม่ได้
“ข้ายังตายไม่ได้...”
หากเขาตายไป บิดาจะทำเช่นไร?
เขาเสี่ยงไม่ได้
“ท่านชนะแล้ว...”
“ท่านฉลาดนัก จับจุดอ่อนของข้าได้โดยตรง จนควบคุมข้าไว้ได้หมดจด ที่ท่านพูดมาถูกต้อง หากข้าตาย บิดาก็หมดคุณค่า แม้เขายังไม่ตาย เซิ่งกุยก็ไม่ปล่อยให้เขามีชีวิตอยู่ต่อไป...”
เขาเห็นกับตาว่าเซิ่งกุยใช้พิษกู่กับเซียวหลิงอย่างไร ทำให้นางกลายเป็นสัตว์ประหลาดที่รู้จักเพียงดูดกินเลือดคน
เซียวจื่ออวี้ถึงกับยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาเย็นชา
เซียวหลิงเป็นคนของตระกูลเซียวแท้ ๆ พวกเขายังปฏิบัติต่อนางอย่างโหดเหี้ยมถึงเพียงนั้น ไม่ต้องพูดถึงบิดาที่ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเขาเลย