หมอเทวดาหลู่ครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนเอ่ยอย่างระมัดระวังว่า “ในใจหยุนเซิ่นมีความแค้นฝังแน่นอยู่แต่เดิม เขาเป็นคนยึดติดและสุดโต่งอยู่แล้ว เมื่อถูกวางกู่ ความแค้นในใจย่อมทวีขึ้นหลายสิบเท่า ไม่ว่าจะความสุดโต่งหรือความแค้น เมื่อสิ่งเหล่านี้เข้าครอบงำความคิดทั้งหมดของเขา นอกจากการแก้แค้นและการฆ่าคนแล้ว เขาก็ไม่เหลือความคิดอื่นอีก”
“กล่าวได้ว่ากู่ขยายทั้งความแค้น ความสุดโต่ง และความกระหายเลือดของเขา เมื่ออารมณ์อาฆาตรุนแรงเช่นนี้เข้าครอบงำความคิดทั้งหมด ในใจเขาก็เหลือเพียงการล้างแค้น เขามีชีวิตราวกับซากศพเดินได้จริง ๆ... รักใครไม่เป็น ทำได้เพียงเกลียดชัง... สิ่งที่พลุ่งพล่านอยู่ในหัว นอกจากการเข่นฆ่า ก็มีเพียงการเข่นฆ่า”
หยุนหลวนตกอยู่ในความเงียบงันเนิ่นนาน ความคิดของนางยุ่งเหยิงจนไร้หนทางรับมือ
พี่ชายคนโตที่ถูกผู้อื่นควบคุม ราวกับซากศพเดินได้
เขาสังหารผู้คนไปมากมาย เพียงใช้กู่ตัวเดียว ก็จะชำระบาปจากการสังหารที่เขาก่อไว้ได้หรือ?
นางกำหมัดแน่น เล็บเรียวแหลมจิกเข้าเนื้อ
ความเจ็บปวดค่อย ๆ ครอบงำความคิดทั้งหมดของนาง
หยุนเฟิงใคร่ครวญคำพูดของหมอเทวดาหลู่เมื่อครู่ ก่อนหัวเราะเสียงเบา
“มีชีวิตเหลือไม่ถึงปี หึ... แทนที่จะมีชีวิตอย่างทุกข์ทรมานราวกับซากศพเดินได้ ข้าหวังจริง ๆ ว่าเขาจะตายอยู่ในหุบเขาเฮยเฟิงไปเสียตั้งแต่แรก เขากลับมาทำไมกัน กลับมาเพื่อนำหายนะมาสู่จวนแม่ทัพเท่านั้นหรือ”