“ข้ามีความผิด ข้าผิดที่ไม่รู้ใจตนเองให้เร็วกว่านี้ ไม่เข้าใจว่าความรักคือสิ่งใด โศกนาฏกรรมระหว่างข้ากับเสิ่นเจียว ล้วนเกิดจากเจ้า นางนับเจ้าเป็นพี่ชาย เป็นคนใกล้ชิดที่สุด แต่เจ้ากลับทำร้ายนางอย่างย่ำยีเช่นนี้ เพียงเพราะความเห็นแก่ตัวของตน ทำลายทุกสิ่งของนาง”
“คนที่นางเกลียดที่สุดไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเจ้า เสิ่นฮ่วนจือ…”
ร่างของเสิ่นฮ่วนจือสั่นสะท้าน รูม่านตาพลันไหววูบ เขาส่ายหน้าโดยไม่รู้ตัว ปฏิเสธคำพูดของหมอเทวดาหลู่อย่างไม่ลังเล
“ไม่ ข้าไม่ได้…ข้าไม่ได้ล่วงเกินเจียวเอ๋อร์ ข้าไม่ได้ทำลายความบริสุทธิ์ของนาง เรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนั้นเป็นเพียงอุบัติเหตุ”
“ข้าไม่ได้ตั้งใจ…ข้าไม่คิดจะทำร้ายเจียวเอ๋อร์ด้วยวิธีเช่นนั้น ข้าไม่อยาก…”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ เขาก็พบว่าตนไม่อาจแก้ต่างให้ตนเองได้อีก จึงกุมศีรษะไว้ด้วยความสิ้นหวัง ทั้งร่างเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมานจนแทบแตกสลาย
พลันนึกบางอย่างขึ้นได้ เขาเงยหน้ามองหมอเทวดาหลู่อย่างฉับพลัน
“เจ้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร? เรื่องนี้มีเพียงข้ากับเจียวเอ๋อร์ที่รู้ เจ้าได้ยินมาจากผู้ใด?”
หมอเทวดาหลู่แค่นเสียง ก่อนล้วงจดหมายฉบับหนึ่งออกจากอกเสื้อแล้วขว้างใส่หน้าเสิ่นฮ่วนจืออย่างแรง ในดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและชิงชัง
“จดหมายฉบับนี้เสิ่นเจียวเขียนถึงข้า ตอนข้าซักถามนางว่าเหตุใดจึงจากไปโดยไม่ร่ำลา ทั้งยังตัดขาดความสัมพันธ์กับข้า นางถูกบีบจนไร้ทางเลือก จึงเล่าความเป็นมาทั้งหมดให้ข้าฟัง เสิ่นฮ่วนจือ ความเห็นแก่ตัวของเจ้าทำลายข้ากับเสิ่นเจียว คนที่ทำให้นางตายอย่างแท้จริงไม่ใช่ข้า แต่เป็นเจ้า…”