สีหน้าฮูหยินเฝิงพลันหม่นคล้ำลงในชั่วพริบตา
นางหันไปมองสตรีในชุดเขียว “คำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร?”
“ท่านป้าลืมเรื่องที่พี่ลูกพี่ลูกน้องหลงใหลฮ่องเต้องค์ใหม่ไปแล้วหรือเจ้าคะ? ปีนี้นางอายุสิบแปดแล้ว แต่กลับปล่อยให้เวลาล่วงเลยจนกลายเป็นสาวแก่”
“ท่านป้าเลือกบุรุษเพียบพร้อมให้นางตั้งกี่คน แต่นางกลับไม่ถูกใจสักคน... เอาแต่ประคองบทกวีที่ฮ่องเต้องค์ใหม่เคยประพันธ์ไว้ แล้วฝันถึงความรักอันเลื่อนลอยอยู่ทุกวี่วัน” คำพูดของสตรีชุดเขียวแหลมคมเสียดแทงอยู่บ้าง สีหน้าที่เผยความอิจฉาริษยาออกมาจากแววตานั้น แม้แต่นางเองก็ยังไม่ทันรู้ตัว
พอพลันนึกถึงเรื่องนี้ โทสะในใจฮูหยินเฝิงก็ปะทุขึ้นมาทันที
ใบหน้านางเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม รู้สึกอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี “นังเด็กเหลือขอนั่น จนป่านนี้แล้วยังฝันเฟื่องอยู่อีกหรือ? ยามฮ่องเต้องค์ใหม่ยังเป็นรัชทายาท เขายังไม่ชายตาแลนาง นับประสาอะไรกับยามนี้ที่ได้ครองบัลลังก์เป็นฮ่องเต้แล้ว”
“นางยังอับอายไม่พออีกหรือ? ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้ ยังคิดถึงฮ่องเต้องค์ใหม่อีก นางเสียสติไปแล้วหรือ? นางจะทำให้ตนเองขายหน้าอย่างไรก็ช่าง แต่ข้าทำเช่นนั้นไม่ได้ ตระกูลฟู่ก็เสียหน้าเช่นนั้นไม่ได้”
นางพลันเรียกบ่าวรับใช้มาคนหนึ่ง “เจ้าไปเรียกคุณหนูสามมาพบข้า วันนี้ข้าจะสั่งสอนนางให้ดีสักครั้ง”
หากนางยังไม่จัดการลูกสาวคนเล็กผู้นี้ คงได้ก่อเรื่องน่าขันขึ้นมาอีกเป็นแน่
ฮ่องเต้องค์ใหม่เป็นคนที่นางกล้าคิดเพ้อฝันถึงได้หรือ?
นางไม่ลองมองดูตนเองบ้างว่าปีนี้อายุเท่าไรแล้ว ปล่อยตัวจนกลายเป็นสาวแก่ไปแล้ว
ถึงฮ่องเต้องค์ใหม่จะเปิดคัดเลือกสตรีเข้าวัง ก็ย่อมเลือกหญิงสาวอายุสิบห้าหรือสิบหกปี ไหนเลยจะถึงคราวสาวแก่เช่นนางที่อายุสิบแปดหรือสิบเก้าปี?