นางถึงกับคิดถ้อยคำปลอบโยนเซียวถิงเยี่ยนไว้ไม่รู้กี่รอบ
ใครจะรู้ว่าเมื่อถึงท้ายที่สุด กลับไม่ได้ใช้สักคำ
เซียวถิงเยี่ยนเงยหน้า ยกมือลูบเส้นผมตรงหน้าผากนางเบา ๆ “อืม ข้าตกลงแล้ว ความคิดของข้ากล่าวได้ว่าตรงกับเจ้าโดยบังเอิญ เรื่องทั้งหมดนี้เหลียงเหวินคังเป็นผู้ก่อขึ้น คนล้มตายไปมากมาย ในฐานะต้นเหตุของเรื่อง เขาย่อมไม่อาจลอยตัวอยู่เหนือเหตุการณ์ได้”
“เขาคิดจริงหรือว่าชาวหนันฉูอย่างพวกเราเป็นผู้อ่อนแอที่ปล่อยให้เขารังแกตามใจ? หากเราไม่โต้กลับ เกรงว่าท้ายที่สุดคงถูกเขากลืนกินจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก แทนที่จะนั่งรอความตายและรับมือการโจมตีที่รุนแรงยิ่งกว่า มิสู้โต้กลับอย่างแข็งกร้าว ให้เขาลิ้มรสผลกรรมที่ตนก่อไว้”
“เรื่องราวในใต้หล้าล้วนเป็นวัฏจักรเหตุและผล ทำดีได้ดี ทำชั่วย่อมได้รับผลชั่ว เขาก่อกรรมทำเข็ญไว้มากมาย ถึงคราวต้องชดใช้ผลร้ายที่ตนก่อขึ้นแล้ว”
หยุนหลวนชะงักงันไปครู่ใหญ่ ชั่วขณะหนึ่งนางจับความคิดของเขาไม่ถูก
“เช่นนั้นท่านมิใช่เพียงเห็นด้วยที่ข้าจะไปแคว้นเหลียงเพื่อช่วยเหลือเหลียงอวี่หวง แต่ยังจะไปกับข้าด้วยหรือ?”
เซียวถิงเยี่ยนพยักหน้าโดยไม่ปฏิเสธ เขาดึงนางเข้ามากอดแนบอก
น้ำเสียงแหบพร่าลงเล็กน้อย เขาเอ่ยช้า ๆ ทีละคำว่า “ให้เจ้าไปแคว้นเหลียงตามลำพัง เปิ่นหวังไม่วางใจ ยามมารดาเจ้าจากไป เปิ่นหวังเคยให้คำสัตย์ว่าจะไม่จากเจ้าไปอีก ปล่อยให้เจ้าก้าวเดินอย่างโดดเดี่ยวเพียงลำพัง”
“นับจากนี้ไม่ว่าเจ้าอยู่ที่ใด เปิ่นหวังก็จะอยู่ที่นั่น ไม่ว่าจะเป็นโลกมนุษย์หรือแดนนรกใต้พิภพ เปิ่นหวังจะร่วมเป็นร่วมตายกับเจ้า”