“โจวผินส่งข้าน้อยมาปรนนิบัติพระนาง... คงต้องให้พี่รูเอ๋อร์พักรักษาบาดแผลสักหลายวัน รอจนหายดีแล้ว ย่อมกลับมาดูแลพระนางเองเพคะ”
แววตาของเซียวไต้ฉายความหงุดหงิดขึ้นมาทันที
คำพูดเช่นนี้ เมื่อวานนางก็ได้ฟังไปแล้วรอบหนึ่ง
นางไม่คุ้นชินกับการให้คนในวังที่ไม่รู้จักมาปรนนิบัติแม้แต่น้อย
รูเอ๋อร์คอยรับใช้อยู่ข้างกายนางมาหลายปี นางคุ้นเคยกับรูเอ๋อร์มานานแล้ว
จู่ ๆ รูเอ๋อร์ก็ไม่ได้อยู่ข้างกายคอยปรนนิบัติ นางจึงรู้สึกไม่คุ้นชินอยู่บ้างจริง ๆ
ตลอดทั้งวันเมื่อวาน นางยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทนผ่านมาได้อย่างไร
หากต้องให้นางทนอีกหลายวัน นางคงคลุ้มคลั่งเป็นแน่
ยิ่งไปกว่านั้น นางกำนัลผู้นี้ดูเชื่องช้าอืดอาด ต่อให้โง่เขลาไปบ้างนางก็ยังพอทนได้ ทว่านางกลับสกปรกมอมแมมเหลือเกิน
เสื้อผ้าที่สวมอยู่ยับยู่ยี่ ทั้งตรงคอเสื้อและแขนเสื้อก็เปื้อนอะไรมาไม่รู้ มองแล้วหม่นหมองน่าขยะแขยงยิ่งนัก
ที่สำคัญที่สุด แม้แต่ใต้เล็บก็ยังมีคราบดินติดอยู่เต็มไปหมด เพียงนางเหลือบมองก็แทบอยากอาเจียน
นี่ยังคิดจะใช้มือมาสัมผัสตัวนางอีกหรือ?
เซียวไต้ขนลุกซู่ โทสะพลุ่งขึ้นทันควัน
นางยกเท้าขึ้นถีบร่างนางกำนัล
“ไสหัวไป อย่ามาแตะต้องเปิ่นกง สกปรกเสียจริง มือของเจ้าก่อนหน้านี้ไปจับอะไรมา สกปรกเช่นนี้ ไม่รู้จักละอายบ้างหรือ?”
นางกำนัลไม่ทันระวัง ถูกเซียวไต้ถีบเข้าที่อกอย่างจัง