สือไห่มองภาพตรงหน้าด้วยความโกรธเกรี้ยวอย่างยิ่ง
พวกเขาทรมานบิดาจนไม่เหลือเค้าคน ไม่ต่างจากผีสาง
เป็นไปตามที่เซียวถิงเยี่ยนกล่าวไว้จริง ๆ เซิ่งกุยไม่มีทางปฏิบัติต่อบิดาของเขาดี ๆ ได้
หากเขาตาย บิดาคงสิ้นใจตามไปในทันที!
เคราะห์ดีที่เขาไม่ได้ดื้อดึงจนถึงที่สุด มิฉะนั้นไม่เพียงแต่เขาจะต้องตาย บิดาก็คงอยู่ได้อีกไม่นาน
ยาออกฤทธิ์อย่างรวดเร็ว สือเทียนเฮ่อค่อย ๆ สงบลง เขาหอบหายใจเฮือกใหญ่ เส้นเลือดฝอยในดวงตาที่แดงก่ำก็ค่อย ๆ จางหายไป
คนชุดเทามองสือไห่ ก่อนกำชับเสียงเบา “เขาจะกำเริบวันละครั้ง แต่ขอเพียงกินยาถอนพิษ อาการก็จะดีขึ้นในทันที”
“ยามนี้ยังไม่ถึงขั้นเป็นอันตรายต่อชีวิต เจ้าไม่ต้องกังวล”
กล่าวจบ เขาก็หันหลังจากไป
สือไห่มองตามแผ่นหลังของคนชุดเทา ประกายสังหารเข้มข้นวาบผ่านดวงตา
หากไม่ใช่เพราะแผนการ เขาอยากสังหารคนเหล่านี้ที่เซิ่งกุยส่งมาเสียเดี๋ยวนี้
พวกมันควบคุมบิดาของเขาราวกับเป็นสัตว์เดรัจฉาน
คนพวกนี้ล้วนเป็นปีศาจไร้จิตสำนึก!
สือไห่รู้ดีว่าตนไม่อาจหุนหันพลันแล่น มิฉะนั้นไม่เพียงจะทำร้ายบิดา แต่ยังพาตนเองตกอยู่ในอันตรายด้วย
สิ่งที่เขาต้องทำยามนี้ คือสงบใจให้มั่นและลงมือไปตามแผนของเซียวถิงเยี่ยนกับพวกเขา
สือไห่ข่มความแค้นในใจ ยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดน้ำตาบนใบหน้า
จากนั้นเขาบิดผ้าเช็ดหน้าให้แห้ง แล้วเช็ดเหงื่อและน้ำตาบนใบหน้าของสือเทียนเฮ่อ
สือเทียนเฮ่อมองสือไห่อย่างเลื่อนลอย “ไห่เอ๋อร์ เจ้ากลับมาได้อย่างไร?”