“เพราะเหตุนี้เอง ลี่กุ้ยผินจึงผูกใจเจ็บฮองเฮา ลี่กุ้ยผินเคยแอบบอกบ่าวว่า นางจะต้องทำให้ฮองเฮามีมลทินให้ได้ ในเมื่อนางอยู่ไม่เป็นสุข ผู้อื่นก็อย่าหวังจะอยู่ดี นางยังกล่าวอีกว่า เดิมทีตำแหน่งฮองเฮาควรเป็นของนาง แต่ฮองเฮาชิงบัลลังก์หงส์ไป... ที่นางต้องใช้ชีวิตประหนึ่งหญิงม่ายหลังเข้าวัง ล้วนเป็นเพราะฮองเฮาทั้งสิ้น”
เหล่าพระสนมทั่วทั้งวังหลังต่างมีสีหน้าแข็งค้างไปตาม ๆ กัน
ฝ่าบาทไม่เคยโปรดปรานโจวกุ้ยผินหรือ? เอ่อ... สถานการณ์นี้ดูเหมือนจะไม่ต่างจากพวกนางกระมัง?
พวกนางเองก็มีเพียงชื่อว่าได้รับการปรนนิบัติ ทว่าจนบัดนี้ยังคงบริสุทธิ์ผุดผ่อง
เต๋อเฟยตกตะลึงจนสมองอื้ออึง นางรวบรวมความกล้าเหลือบมองเหลียงอวี่หวง
ฝ่าบาทไม่เคยโปรดปรานลี่กุ้ยผินหรือ?
ทั้งหมดนี้เป็นเพียงฉากบังหน้าหรือ?
ภายนอกดูราวกับว่าเหลียงอวี่หวงเรียกพระสนมทั่วทั้งวังหลังเข้าเฝ้ารับใช้ครบทุกคน ท้ายที่สุดแล้ว นอกจากฮองเฮา กลับแทบไม่มีผู้ใดได้รับความโปรดปรานจากฝ่าบาทจริง ๆ เลยหรือ?
ฝ่าบาทกำลังเล่นลูกไม้อันใดกัน?
ทรงเรียกหญิงสาวงดงามราวบุปผาเข้าวัง ทว่ากลับไม่โปรดปรานพวกนาง ปฏิบัติต่อพวกนางประหนึ่งแจกันดอกไม้ ตั้งวางไว้ให้ชื่นชม
มิน่าเล่า ลี่กุ้ยผินจึงเกิดความคับแค้นใจ จู่ ๆ ก็คลุ้มคลั่ง ถึงกับใช้วิธีเช่นนี้แก้แค้นฮองเฮาและฝ่าบาท
สีหน้าของทุกคนแปรเปลี่ยนไปมา
ยามพวกนางมองเหลียงอวี่หวง สายตาก็เจือแววตัดพ้ออยู่หลายส่วน
แต่ละคนต่างอยากให้ฝ่าบาทประทานคำชี้แจงแก่ตน
แววตาของเฝิงซู่ชิงเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง นางแทบไม่อาจทำความเข้าใจกับเรื่องราวเหล่านี้ได้