นางยกมือขึ้นกุมตรงอกอย่างอ่อนแรง
ตรงตำแหน่งนี้ อย่างน้อยนางก็รักษาเอาไว้ได้ ไม่ได้มอบหัวใจให้เหลียงเหวินคัง
มิฉะนั้น นางจะมีหน้าที่ใดไปสู้คนผู้นั้น ผู้มอบความรักลึกซึ้งมั่นคงแก่นางได้?
แม้จะรักษาหัวใจเอาไว้ได้ ท้ายที่สุดนางก็ให้กำเนิดบุตรแก่เหลียงเหวินคัง...
ในใจเมิ่งจวินเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
นางค่อย ๆ หลับตาลง ลมหายใจอ่อนแรงลงทีละน้อย
เหลียงเหวินคังได้ฟังถ้อยคำอันเปี่ยมรักดุจมหาสมุทรของนาง หัวใจของเขาราวกับถูกมีดกรีดเฉือนอย่างโหดเหี้ยม
เขากัดฟันแน่น จ้องเมิ่งจวินเขม็ง
“เมิ่งจวิน เจ้าฝันไปเถิด...”
“เจิ้นไม่อนุญาตให้เจ้ากับเขาสานวาสนาครั้งเก่าอีก”
เมิ่งจวินหลับตา ไม่ตอบเขา
เหลียงเหวินคังโกรธจนใบหน้าเขียวคล้ำ ความเคียดแค้นสุดคณาราวกับคลื่นโหมซัดขึ้นมา ทำให้ตับไตไส้พุงของเขาเดือดพล่านไปหมด
“เมิ่งจวิน เจ้าพูดสิ เจิ้นไม่อนุญาตให้เจ้ากับเขาสานวาสนาครั้งเก่าอีก เจ้าไม่ได้ยินหรือ? หากเจ้าไม่รับปากเจิ้น เจิ้นจะบีบคอบุตรของเจ้าให้ตายเดี๋ยวนี้ แล้วให้คนทั้งตระกูลเมิ่งเก้าชั่วโคตรฝังไปพร้อมกับเจ้า”
“เจ้าเป็นสตรีของเจิ้น ทั้งยังให้กำเนิดบุตรแก่เจิ้นแล้ว ยามมีชีวิต เจ้าคือชายาของเจิ้น เป็นฮองเฮาของเจิ้น เมื่อตายไป เจ้าก็เป็นได้เพียงผีของเจิ้น... เมิ่งจวิน ไม่ว่าอยู่ภพใดชาติไหน เจ้าก็หนีจากสถานะนี้ไม่พ้น”
ไม่ว่าเขาจะกรีดร้องเพียงใด เมิ่งจวินก็ไม่ตอบเขา
นางเพียงหลับตานิ่ง นอนอยู่ตรงนั้น ราวกับหลับใหลไปแล้ว
เหลียงเหวินคังเดือดดาลจนยากระงับ ก้าวพรวดเข้าไปคว้าคอเมิ่งจวินไว้