เพียงชั่วข้ามคืน ผู้คนทั่วทั้งเมืองล้วนสิ้นชีวิต ซากศพในสภาพน่าสยดสยองกระจัดกระจายอยู่ทุกหนแห่ง โลหิตแดงฉานไหลนองไปทั่ว
เมืองเย่ทั้งเมืองแทบถูกโลหิตหลั่งรวมกันเป็นมหาสมุทรสีเลือด
หยุนหลวนยืนอยู่หน้าประตูเมือง แววตาฉายประกายโศกเศร้า...ทรวงอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ความรู้สึกอันซับซ้อนและทุกข์ระทมสารพัดประดังเข้ามาในใจนาง
เจ็บปวด...เจ็บปวดเหลือเกิน!
ดวงตาของนางพร่ามัวขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
นี่ต่างหากคือนรกบนดิน
นางเคยคิดว่า หลังจากได้เห็นกองทัพตระกูลหยุนถูกสังหารอย่างอนาถไปแล้วครั้งหนึ่ง ชั่วชีวิตนี้คงไม่ต้องประสบภาพผู้คนมากมายสิ้นใจต่อหน้าต่อตาอีกเป็นครั้งที่สอง
ไม่คาดคิดเลยว่าเหตุการณ์เช่นนี้จะมาถึงรวดเร็วเพียงนี้
ทว่าตัวการที่ก่อเรื่องทั้งหมดกลับยังลอยนวลอยู่จนถึงบัดนี้
ฮ่องเต้แคว้นเหลียง...เหลียงเหวินคัง!
เขาไม่เพียงชักใยอยู่เบื้องหลัง จนเป็นเหตุให้พระบิดาและกองทัพตระกูลหยุนเก้าหมื่นนายต้องสิ้นชีพ แต่ยังสั่งให้คนเข่นฆ่าประชาชนทั่วทั้งเมืองเย่อีกด้วย
เขาโหดเหี้ยมกระหายการเข่นฆ่าได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
ในใจเขา ชีวิตคนเปราะบางไม่ต่างจากมดปลวกกระนั้นหรือ?
ผู้คนบนโลกนี้ หากเขาคิดจะสังหาร ก็ง่ายดายราวกับบี้มดสักตัวให้ตายอย่างนั้นหรือ?
แต่เดิม เมื่อเหลียงอวี่หวงเสนอให้นางเดินทางไปแคว้นเหลียง เพื่อช่วยเขาควบคุมอำนาจการปกครอง นางยังลังเลไม่ตกลง
บางทีตั้งแต่แรกนางก็ไม่เคยคิดจะไปช่วยเหลียงอวี่หวงที่แคว้นเหลียง
อย่างไรเสีย คนอย่างเหลียงอวี่หวงก็ไม่คู่ควรให้นางเชื่อใจอย่างหมดใจ ยิ่งกว่านั้นเขายังมีใจพิเศษต่อนาง นางจึงไม่อยากใกล้ชิดเขามากเกินไป