“เรื่องนี้เห็นชัดอยู่แล้วมิใช่หรือ ยังต้องพูดให้มากความแล้วถามซ้ำอีกหรือ? ข้าฟันดาบนี้แทงเข้าอกเขา เขาก็หมดแรงดิ้นรนอีกต่อไป หึ... ก็แค่ไก่อ่อนตัวหนึ่ง ข้ายังอุตส่าห์อดทนเล่นกับเขาอยู่ครู่หนึ่ง นับว่าไว้หน้าเขาแล้ว”
ใบหน้าเฝิงซู่ชิงซีดเผือด แววตาเลื่อนลอยจับจ้องชายชุดดำ “เช่นนั้นเจ้าก็สังหารฟู่หมิงเจาแล้วหรือ?”
“เขาตายแล้วหรือ?”
แววตาชายชุดดำฉายความรำคาญเต็มเปี่ยม เขากำดาบกับกระบี่ไว้แน่น แล้วก้าวเข้าใกล้เฝิงซู่ชิงทีละก้าว “ดาบกระบี่ของข้าเมื่อใดได้ลิ้มโลหิต ย่อมหมายเอาชีวิต เขาจะมีเหตุผลใดให้ไม่ตายเล่า? พูดไปแล้ว เจ้าคนโง่นั่นกลับหลงใหลเจ้าอย่างยิ่ง เพื่อเจ้าแล้วถึงกับไม่กลัวตาย ยอมพุ่งเข้าหาคมดาบของข้าเอง”
“คุณหนูเฝิง ได้พบชายที่หลงใหลเจ้าถึงเพียงนี้ ก็นับว่าไม่เสียเปล่า ข้าจะส่งเจ้าไปเดี๋ยวนี้ ให้เจ้าไปเป็นสามีภรรยาผีกับเขาใต้ปรโลก ถือเสียว่าข้าทำความดี...ช่วยให้พวกเจ้าสมปรารถนา”
เขาก้าวเข้ามา เฝิงซู่ชิงถอยหลังทีละก้าว
หัวใจนางเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง...ฟู่หมิงเจาตายแล้ว เขาตายเพื่อช่วยนาง
นางไม่เคยคิดเลยว่าฟู่หมิงเจาจะยอมสละชีวิตเพื่อนางถึงเพียงนี้
เฝิงซู่ชิงแทบจะพังทลาย ใบหน้าเปื้อนน้ำตา...นางถอยทีละก้าวโดยไม่รู้ตัว จนมาถึงริมหน้าผา
“ข้าขอสาบาน หากข้ายังมีชีวิตรอด...หอเทียนจีของข้าจะเป็นศัตรูกับองค์กรของพวกเจ้าไปจนวันตาย ข้าจะกวาดล้างพวกเจ้าทุกคนให้สิ้น ไม่เหลือแม้แต่คนเดียว”