หยุนเซิ่นประคองถ้วยชา หลับตาลงอย่างเชื่องช้า!
มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย
งานเลี้ยงหรูหราครานี้ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!
——
ตำหนักจั๋วชินอ๋อง
จั๋วชินอ๋องนั่งอยู่ในโถงใหญ่ สีหน้าเต็มไปด้วยความวิตกกังวล ฟังรายงานจากคนใต้บังคับบัญชา
เขาพึมพำเสียงต่ำอย่างไม่อยากเชื่อว่า “ค้นหาทุกแห่งแล้วหรือ? ยังหาตัวบุตรชายของข้าไม่พบอีกหรือ?”
“เขาเป็นคนเป็น ๆ อยู่ดี ๆ เหตุใดจึงหายตัวไปได้?”
“พวกเจ้ายังหาไม่ทั่วแน่ จงไปค้นหาต่อ หากหาบุตรชายข้าไม่พบ พวกเจ้าทุกคนจงตัดหัวมาพบข้า!”
องครักษ์คุกเข่าอยู่บนพื้นอย่างหวาดหวั่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความขมขื่น
“ท่านอ๋อง พวกเราค้นทั่วทั้งเมืองหลวงแล้วจริง ๆ”
“สถานที่ที่ควรค้นก็ค้นหมดแล้ว พวกเราทำสุดความสามารถแล้ว”
“บางทีซื่อจื่อเขา...อาจสิ้นชีพไปแล้ว”
จั๋วชินอ๋องโกรธจนใบหน้าเขียวคล้ำ ลุกขึ้นแล้วพุ่งเข้าไปเตะหน้าอกองครักษ์อย่างแรง
“สารเลว! เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร บุตรชายข้าเป็นคนมีวาสนาและอายุยืน ทั้งยังเป็นเชื้อพระวงศ์ ผู้ใดจะกล้าบังอาจลงมือกับเชื้อพระวงศ์กัน?”
“จงค้นหาต่อ หากหาเขากลับมาไม่ได้ เปิ่นหวังจะประหารทั้งเก้าชั่วโคตรของเจ้า!”
องครักษ์ถูกเตะจนร้องด้วยความเจ็บปวด
เขาไม่กล้าโต้แย้งจั๋วชินอ๋องอีก รีบรับคำแล้วลุกขึ้นจากพื้น กำลังจะจากไป
แต่ชั่วพริบตาต่อมา พ่อบ้านก็ให้คนหามหีบไม้ใบใหญ่ที่เปื้อนเลือดเข้ามา พลางร้องไห้คร่ำครวญ
พ่อบ้านทรุดเข่าลงกับพื้นดังตุบ “ท่านอ๋อง ซื่อจื่อ...ซื่อจื่อกลับมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”