คนผู้นั้นไหนเลยจะกล้าหลบ เขาคุกเข่าอยู่บนพื้น ถูกทุบจนศีรษะแตกเลือดอาบ
เซียวกั๋วจ้างลุกขึ้นยืน เดินวนไปวนมาอย่างกระวนกระวาย
“ไม่ได้ ข้าจะปล่อยให้จงหลินถูกองค์รัชทายาทควบคุมเช่นนี้ไม่ได้”
“หากจงหลินทำเรื่องที่เป็นผลร้ายต่อข้า เช่นนั้นย่อมเป็นหายนะร้ายแรงที่สุดสำหรับข้า”
“ยามนี้จะเกิดเรื่องแทรกซ้อนขึ้นอีกไม่ได้แล้ว ไต้เอ๋อร์ถูกกักบริเวณ ยังมิได้ถูกปล่อยตัว หากทางข้าเกิดเรื่องขึ้นอีก เช่นนั้นจวนกั๋วจ้างของเราคงจบสิ้นเป็นแน่”
เขากล่าวพลางหยุดฝีเท้า สายตาคมกริบจับจ้องไปยังคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้น
“เซียวฉี มีเรื่องหนึ่งที่เจ้าจงไปจัดการเดี๋ยวนี้”
เซียวฉีเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง มองไปยังเซียวกั๋วจ้าง
“ใต้เท้ากั๋วจ้าง...”
“เจ้าไปส่งนักฆ่าสักสองสามคน ลอบเข้าไปในคุกใต้ดินของศาลต้าหลี่ อาศัยจังหวะที่คนขององค์รัชทายาทเผลอ สังหารจงหลินเสีย” ใบหน้าเซียวกั๋วจ้างเต็มไปด้วยความเหี้ยมโหดและไอสังหาร
เซียวฉีได้ยินดังนั้น หัวใจก็พลันกระตุกวูบ
เขากับจงหลินร่วมงานกันมาหลายปี คนหนึ่งเป็นบุ๋น อีกคนเป็นบู๊ ทั้งคู่ล้วนเป็นคนสนิทที่เซียวกั๋วจ้างไว้วางใจและพึ่งพามากที่สุด
เขาไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งใต้เท้ากั๋วจ้างจะใจเหี้ยมถึงขั้นสั่งให้เขาสังหารจงหลิน
ใบหน้าของเซียวฉีซีดเผือดอย่างยิ่ง
เขาเอ่ยเสียงสั่น “ใต้เท้า... หลายปีมานี้จงหลินภักดีต่อท่านมาโดยตลอด เขาไม่มีใจคิดคด...”
เซียวกั๋วจ้างตัดบทเซียวฉีด้วยความโกรธเกรี้ยว “อย่างไร? เจ้าคิดจะเกลี้ยกล่อมให้ข้าอย่าสังหารเขา แล้วให้ข้าช่วยเขาออกมาใช่หรือไม่?”