ตงหลี่ชางมาพร้อมสายฟ้าฟาดจากขอบฟ้า ก่อนร่อนลงบน “ลานจอดยานถิงชาง” บนชั้นดาดฟ้าของที่ทำการใหญ่สำนักงานจัดการผู้มีพลังพิเศษ
ตงหลี่ชางเดินเข้าห้องทำงานของตัวเองพลางก้มหน้าครุ่นคิด ห้องนั้นมีห้องเล็กหกห้องกับเตียงใหญ่กว่ายี่สิบเตียง
เขาทิ้งตัวลงบนโซฟาตรงกลางอย่างแรง แล้วนั่งนิ่งราวกับรูปปั้น กำลังคอสเพลย์เป็นนักคิด
รองหัวหน้ากรมถือเอกสารกองหนาเดินเข้ามา คิดจะรายงานข่าวกรองสักหน่อย
“ท่านหัวหน้า ระหว่างที่ท่านไม่อยู่ เมืองชายแดนสองแห่งเกิดกบฏครั้งใหญ่ แถมยังมีหน่วยทหารกับกองกำลังผู้มีพลังพิเศษอีกหลายแห่ง...”
ตงหลี่ชางไม่ได้ฟังสักคำ เขายกมือห้ามรองหัวหน้ากรม
“ไอ้...นายชื่ออะไรนะ?” เขานวดหว่างคิ้ว น้ำเสียงหงุดหงิด
“ช่างเถอะ ไม่สำคัญ”
จู่ ๆ ตงหลี่ชางก็เงยหน้าขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความสับสนอย่างจริงใจ “นายว่า ถ้ามีผู้หญิงคนหนึ่งทำเรื่องเกินเลยกับเรา แต่เราไม่จัดการเธอทันที กลับ...ให้โอกาสเธอ แถมยังมอบผลประโยชน์มหาศาลให้ด้วย แบบนี้มันหมายความว่ายังไง?”
ยิ่งคิดตงหลี่ชางก็ยิ่งรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล
เขามาที่นี่เพื่อเอาสนุก ไม่ได้จะเอาใจใส่สักหน่อย! ถูกใจก็จัดการเลย จะมีเรื่องซับซ้อนวกวนมากมายไปทำไม?
พอมาถึงที่นี่กลับทำตัวเหมือนประธานจอมเผด็จการเสียอย่างนั้น: “ผู้หญิงเอ๋ย เธอทำให้ฉันสนใจได้สำเร็จ นี่เงินสดสิบล้าน (แก่นสืบทอดระดับเอ็กซ์) เธอหนีไปจากฝ่ามือฉันไม่ได้หรอก (นัดหมายเจ็ดวัน)”
ทำไมเขาไม่ใช้ยาควบคุมเธอไปเลย ถ้าไม่เชื่อฟังก็ช็อตสักทีจบแล้ว!