เย่ซวีหน้าเขียวคล้ำ หลังจากโลกหมุนคว้างอยู่พักหนึ่ง เขาก็ร่วงกลับลงบนโซฟาในที่หลบภัยสุดหรูของตัวเองอย่างแรง
“แม่งเอ๊ย ดันเจี้ยนบ้าอะไร ยากชะมัด”
“ขนาดฉันยังผ่านไม่ได้ แล้วคนอื่นจะผ่านได้เหรอ?”
“หรือว่าความยากมันปรับตามผู้เล่น?”
เย่ซวียกถ้วยชาขึ้นจิบ นั่งอยู่บนโซฟาด้วยท่าทางยังขวัญเสียไม่หาย
เมื่อสองวันก่อน เขาพกอุปกรณ์และไอเทมชั้นยอดติดตัว เตรียมบุกดันเจี้ยน
เขาสุ่มเลือกบัตรผ่านทางจากร้านค้าระบบใบหนึ่ง แค่เห็นแล้วถูกใจก็เอาเลย
[บัตรเคลื่อนย้ายไปยังดันเจี้ยนที่กำหนด (ชั่วคราว) — เพลงแห่งไซเรน]
[มูลค่า: 30,000 เอสซี]
[เมื่อใช้แล้ว จะเคลื่อนย้ายไปยังหน้าดันเจี้ยน[เพลงแห่งไซเรน] (เวลาพำนัก: 50 ชั่วโมง)]
เมื่อแสงจากการเคลื่อนย้ายจางหาย เขาก็ก้าวเข้าสู่ดันเจี้ยนที่มีชื่อว่า “เพลงแห่งไซเรน” ช่วงแรกทุกอย่างราบรื่นดี สัตว์ประหลาดเลเวล 3 และ 4 ต่อให้เป็นระดับหัวกะทิ ก็ยังถูกค่าสถานะอันน่าสะพรึงกลัวกับอุปกรณ์ของเขาบดขยี้จนไม่ต่างจากหั่นผัก
ก่อนหน้านั้นทุกอย่างยังดีอยู่ พวกเลเวล 3 เลเวล 4 ทั้งระดับธรรมดาและระดับหัวกะทิ เย่ซวีรับมือได้อย่างสบายด้วยค่าสถานะและอุปกรณ์ที่เหนือกว่า
จนกระทั่งมาถึงด่านสุดท้าย ในห้องมีมอนสเตอร์หัวกะทิเลเวล 5 หนึ่งตัว กับมอนสเตอร์หัวกะทิเลเวล 4 อีกสามตัว
“นี่มันสิ่งที่คนจะสู้ไหวจริง ๆ เหรอ?!”
เย่ซวีพูดจบ บอสก็เริ่มขับขานบทเพลงเลือนรางชวนขนลุกจากในปาก เย่ซวีถูกควบคุมทันที
หลังสร้อยคอช่วยชีวิตที่สวมอยู่ทำงาน เย่ซวีก็พบว่ากางเกงของตัวเองถูกถอดออกไปแล้ว
เขาหันหลังวิ่งหนีโดยไม่ลังเล ไปหลบอยู่ที่อื่นจนครบเวลาพำนัก โชคดีที่บอสไม่ได้ตามออกมา
“ถ้าพวกมันบุกที่หลบภัยของฉัน ฉันคงจัดการพวกมันได้สบาย ๆ …แต่ให้ฉันเป็นฝ่ายบุกไปหาพวกมัน…”