[คำเตือนก่อนอ่านดันเจี้ยน: เนื้อหาค่อนข้างยาว ใครไม่ชอบอ่านดันเจี้ยนข้ามไปบทที่ 78 ได้เลย]
[เนื้อหาในดันเจี้ยนอาจพิสดารไปสักหน่อย ช่วงครึ่งเดือนที่เขียนตอนนี้ ผู้เขียนก็เหมือนจะไข้ขึ้นอยู่เหมือนกัน]
[ตัวเอกจะถูกวางแผนเล่นงาน เพราะบททดสอบจะเล่นงานผู้เอาชีวิตรอดทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน]
[มีการเอาคืนแน่นอน บอกแล้วว่าเป็นปมใหญ่ ส่วนที่ไม่เข้าใจก็เป็นปมทั้งนั้น ไม่ต้องลน]
ซูหลัวหาห้องน้ำในห้างสรรพสินค้าแบบส่งเดช ก่อนนั่งลงบนโถส้วม
เพียงขยับความคิด หน้าต่างระบบกึ่งโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
ดันเจี้ยนอาชีพถูกตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง ไม่เพียงติดต่อสื่อสารไม่ได้ แม้แต่การไหลของเวลาก็ยังแตกต่างกัน โชคดีที่ฟังก์ชันพื้นฐานของหน้าต่างส่วนตัวยังใช้ได้ โดยเฉพาะ[ประวัติการแชต]ที่ยังเปิดดูได้
เขาค้นหารูปภาพสกิลอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ไม่ใช่เวลามุ่งเพิ่มพลังต่อสู้ การรวบรวมข้อมูลต่างหากที่สำคัญที่สุด ไม่นานสายตาของเขาก็หยุดอยู่ที่สกิลหนึ่ง
[เวทมนตร์สะกดใจ (สีเขียว)]
ซูหลัวเปิดรูปภาพ แล้วเริ่มเรียนรู้ด้วยตัวเอง
สามชั่วโมงต่อมา ณ ร้านกาแฟมุมหนึ่งของห้างสรรพสินค้า
ซูหลัวนั่งอยู่ตรงที่นั่งริมหน้าต่าง มือถือโทรศัพท์เครื่องหนึ่ง นิ้วเลื่อนไปบนหน้าจออย่างรวดเร็ว สายตาจับจ้องอ่านข่าวและแอปพลิเคชันประเภทต่าง ๆ
“พี่ชาย จะใช้อีกนานไหม?” ชายวัยกลางคนพุงพลุ้ยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ถาม
“ขอใช้อีกสักพักนะ ขอโทษที” ซูหลัวตอบโดยไม่เงยหน้า พลังเวทสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนเวทมนตร์บทหนึ่งจะปรากฏขึ้นจาง ๆ
“อ้อ ได้ ไม่มีปัญหา ใช้ไปเรื่อย ๆ ไม่ต้องรีบ” ชายวัยกลางคนมีแววตาเหม่อลอยไปชั่วขณะ ก่อนพยักหน้า