บทที่ 167 อย่าเดาเลย ทนไม่ไหวแล้ว
“ถ้าอย่างนั้น แก่นแท้ของพรสวรรค์นี้คืออะไรกันแน่?” หานซงถามอย่างครุ่นคิด
“ไม่รู้สิ” ซูหลัวยักไหล่
หานซง: “……”
หานซงมองซูหลัวที่หันหลังเดินเข้าไปในห้องทดลองอย่างจนใจ
“พรสวรรค์ อาชีพ ไอเทมพิเศษ ระบบ... ของพวกนี้เป็นกล่องดำที่ไม่มีใครรู้ความจริง สำหรับพวกเราตอนนี้ สิ่งสำคัญคือเรียนรู้วิธีใช้มันให้ดี รอจนไปถึงจุดที่สูงพอแล้วค่อยคิดถึงแก่นแท้ของพวกมัน” ซูหลัวหันกลับมาเตือนด้วยความหวังดี
ระวังการคิดเรื่องใหญ่เกินตัว อย่ากังวลไปกับเรื่องที่ยังไม่เกิด
หานซงพยักหน้ารับ แสดงว่าเข้าใจแล้ว
“ลูกพี่จะไปไหน?”
“ออกไปนอกเขตสักหน่อย ประธานซ่งออกไปหลังศึกประจำเขตจบ ฉันเองก็ต้องออกไปดูเหมือนกัน”
ซูหลัวจากไป
……
【ผู้ตรวจการ — ยักษ์พละกำลังมหาศาล (หัวหน้า)】
【เลเวล: 6】
【พละกำลัง: 19】
【จิตใจ: 15】
【ร่างกาย: 17】
【สกิล: คลุ้มคลั่ง, คืนชีพ, กระแทกศอก, ล็อกเป้าด้วยความแค้น, กระหายเลือด, โจมตีคริติคอล】
ดวงตาใหญ่โตทั้งสองข้างของยักษ์พละกำลังมหาศาลค่อย ๆ ลืมขึ้น จ้องมองไปยังที่ไกล
ความมืดเงียบงัน ทว่ามันสัมผัสได้ว่ามีบางสิ่งที่ใหญ่โตไม่แพ้กันกำลังพุ่งตรงเข้ามา พร้อมคลื่นพลังเวทอันน่าสะพรึงกลัว
หลังยืนนิ่งอยู่หลายวินาที ยักษ์พละกำลังมหาศาลก็หลบไปด้านข้างอย่างสุขุม ร่างสูงเจ็ดถึงแปดเมตรของมันปราดเปรียวเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด
มีแต่พวกคนตัวเล็กโง่เขลาที่ชอบคิดว่าสัตว์ตัวใหญ่ต้องเชื่องช้า ทั้งที่สัตว์ตัวใหญ่กลับคล่องแคล่วกว่าไม่ใช่หรือไง?
ขณะที่มันกำลังครุ่นคิดอยู่เงียบ ๆ ก้อนโลหะทรงสี่เหลี่ยมสีเงินวาวที่พื้นผิวส่องประกายด้วยแสงเวทหลากสี ก็พุ่งทะลุความมืดออกมา รอบ ๆ มีลูกไฟส่องสว่างลอยวน ขับไล่ความมืดโดยรอบ