เขาติดต่อซ่งซือเก๋อผ่านช่องส่วนตัวทันที พร้อมส่งวิญญาณผู้ติดตามไปสำรวจขอบหุบเหวใหญ่ประหลาดเบื้องหน้า
หน่วยสำรวจอะไรน่ะหรือ?
วิญญาณผู้ติดตาม ลุย!
ไม่นานก็ได้รับคำตอบ
［ซ่งซือเก๋อ: แถวเขตของเราดูเหมือนจะมีรอยแยกขนาดใหญ่ที่เคลื่อนที่ได้อยู่ มันปิดกั้นเวทตรวจจับได้หลายชนิด แปลกประหลาดมาก ฉันเคยเจอมาหลายครั้ง］
［ซูหลัว: เคลื่อนที่ได้เหรอ? หลักการอะไร? เคยเข้าไปสำรวจไหม?］
［ซ่งซือเก๋อ: ไม่ได้เข้าไปลึก แค่เดินเข้าไปช่วงหนึ่งก็แทบรับไม่ไหวแล้ว ครั้งแรกที่เจอ ฉันหลงทางอยู่สองวัน กว่าจะหาทางเจอก็หลังจากรอยแยกนั้นเคลื่อนย้ายไปเอง］
［ซ่งซือเก๋อ: นายอยู่ไหน?］
［ซูหลัว: โดน【ภูมิประเทศอันตราย】กับหุบเหวใหญ่ขนาบอยู่ ตรงกลางเป็นพื้นที่รกร้าง รอบ ๆ...］
ระหว่างที่ติดต่อกัน วิญญาณผู้ติดตามที่ส่งไปก็กลับมาแล้ว ซูหลัวกดมันไว้พลางอ่านกระแสข้อมูลที่ส่งกลับมา คิ้วขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
“สนามแรงโน้มถ่วงปั่นป่วน คำสาประดับลึก เขตสุญญากาศธาตุ พื้นที่พลังเวทคลุ้มคลั่ง การกัดกร่อนทางจิตระดับสูง... นี่มันสถานที่บ้าอะไรกัน?”
ทำไมสถานที่แห่งหนึ่งถึงมีสภาพแวดล้อมสุดขั้วแปลกประหลาดมากมายขนาดนี้พร้อมกันได้?
หอกเพลิงพุ่งออกไปด้วยความเร็วสูง ทะยานไปครึ่งกิโลเมตรจนถึงเหนือหุบเหว แต่กลับระเบิดขึ้นอย่างฉับพลันราวกับชนเข้ากับกำแพงที่มองไม่เห็น
เขาลองยิงจากมุมต่าง ๆ อีกหลายครั้ง ผลลัพธ์ก็แทบไม่ต่างกัน หอกเพลิงระเบิดกระจายอย่างไร้สาเหตุที่ระยะและความสูงใกล้เคียงกันทุกครั้ง