“ถ้าในดันเจี้ยนของนายมีเทพแห่งแสงสว่างอยู่จริงล่ะก็ ‘นักบุญหญิง’ ที่นายพบคนนั้น เกรงว่าคงถูกมันเข้าสิงไปนานแล้ว”
ซูหลัวกล่าว
“ใช่ แล้วก็เป็นไปได้ว่าฉากที่นายเจอช่วงท้ายเป็นแค่ละครฉากหนึ่งของเหล่ามารเทพ พวกมันอยากติดตามนายออกมา”
เลย์ตันเสริมอีกประโยค
กล้ามเนื้อบนใบหน้าซานอี้เซียนกระตุก เขาหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึก ๆ เมื่อสงบอารมณ์ได้แล้วจึงพูดเสียงเรียบว่า “เข้าใจแล้ว”
สายตาของทุกคนหันไปมองเลย์ตัน พร้อมแววสงสัยใคร่รู้
“ถึงตาฉันแล้วเหรอ? แค่ก ๆ!” เลย์ตันเกาหลังจมูกแดง ๆ ของตัวเองอย่างกระอักกระอ่วน ก่อนกระแอมเบา ๆ สีหน้าฉายความตื่นเต้นเหมือนเตรียมจะพูดยืดยาว
“เอาแต่ประเด็น! พวกเราไม่อยากฟังเรื่องผจญภัย”
“ก็ได้...” เลย์ตันเบ้ปากอย่างผิดหวังเล็กน้อย
20 นาทีต่อมา ซูหลัวตื่นจากความฝัน ระหว่างนั้นเสี่ยวหลัวได้จัดระเบียบและดูดซับข้อมูลสำคัญจากคำบอกเล่าอันยืดยาวของเลย์ตันอย่างมีประสิทธิภาพ
ไอ้จมูกแดงนี่พูดมากชะมัด ซูหลัวเลยแอบหลับไปพักหนึ่ง
โลกแห่งเทคโนโลยีแห่งหนึ่ง เทคโนโลยีโปรแกรมอัจฉริยะล้ำหน้าเกินกว่าระดับการพัฒนาของสังคมมาก วิกฤตล้างโลกมีต้นเหตุมาจากปัญญาประดิษฐ์ขั้นสูงที่หลุดจากการควบคุม
เลย์ตันทำตัวเหมือนกลับบ้าน จับมือร่วมมือกับมหาอำนาจของโลกนั้นทันที หวังให้พวกเขาช่วยศึกษาหลักการของพรสวรรค์ตัวเอง
จนกระทั่งการกำเนิดของจิตสำนึกหนึ่ง พลิกโฉมระเบียบโลกไปโดยสิ้นเชิง
มันเลือกกิน “เปลือก” ที่ให้กำเนิดตัวเอง เพื่อเติบโตได้ดียิ่งขึ้น
ช่วงครึ่งหลังของดันเจี้ยน มันควบคุมเครื่องปลายทางเครื่องหนึ่งแล้วถามเขาว่า “นอกจักรวาลมีอะไร?”