ตงหลี่ชางยืนนิ่งอยู่กับที่เกือบสองนาที ระหว่างนั้นเขารอให้พลังงานฟื้นฟูบาดแผลไปพลาง ข่มความเดือดดาลที่พลุ่งพล่านในใจไปพลาง บังคับตัวเองให้สงบลงและคิดให้รอบคอบ
การบุกมาคนเดียวครั้งนี้นับเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่จริง ๆ เขากุมอำนาจเหนือฝูงสัตว์กลายพันธุ์และสำนักงานจัดการผู้มีพลังพิเศษไว้ในมือ แล้วจะมาทำอะไรที่นี่?
ดูท่าคงโกรธจนขาดสติจริง ๆ
แต่นี่คือความแค้นที่ไม่อาจอยู่ร่วมฟ้าเดียวกันได้!
วันนี้ต้องชำระให้ได้!
เขาดีดนิ้ว หวังเรียกฝูงสัตว์กลายพันธุ์รอบบริเวณมาเหยียบพื้นที่ภูเขาแห่งนี้ให้ราบ
แต่…ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ภายในระยะสิบลี้กลับไม่มีสัตว์กลายพันธุ์แม้แต่ตัวเดียวหรือ?
ราวกับมีใครกวาดพื้นที่ไว้ล่วงหน้า
ทำไมกันนะ? เดายากจริง ๆ
สั่งให้สัตว์กลายพันธุ์ที่อยู่ไกลออกไปเข้ามาแทน
ตรงหน้า
ลูกไฟสีดำสนิทนับร้อยลอยอยู่กลางอากาศราวกับดวงดาวแห่งความตาย คุ้มกันแกนกลางขนาดมหึมาที่ดูราวกับดาวตกจิ๋วอยู่ตรงกลาง คลื่นพลังทำลายล้างกดดันประสาทของตงหลี่ชาง
ซี้ด…คลื่นพลังงานงั้นเหรอ?
ลูกไฟสีดำที่โจมตีเขาก่อนหน้านี้แทบจะเก็บงำพลังงานไว้ทั้งหมด ไม่มีสัญญาณใด ๆ ให้เห็นเลย
สายฟ้าเส้นเล็กพุ่งออกไป กระทบลูกไฟสีดำขนาดเล็กที่อยู่ตรงขอบอย่างแม่นยำ
การระเบิดรุนแรงอย่างที่คาดไว้ไม่ได้เกิดขึ้น
ทันทีที่สายฟ้ากระทบลูกไฟสีดำ มันก็สั่นไหวเบา ๆ ราวกับฟองสบู่ที่ถูกจิ้มให้แตก จากนั้น…ก็ระเบิดออกเบา ๆ เหมือนประทัดเม็ดเล็ก
ตงหลี่ชางชะงัก ก่อนปล่อยงูสายฟ้ากลุ่มหนึ่งกวาดไปยังพื้นที่อีกแห่ง
เปรี๊ยะ ๆ ๆ—!
ปีใหม่แล้ว ปีใหม่แล้ว!!
เสียงแตกดังกรอบแกรบถี่ ๆ ดังต่อเนื่อง ลูกไฟสีดำที่ดูน่าสะพรึงกลัวเหล่านั้นแตกสลายเรียงกันไปทีละลูก เสียงไม่ดังนัก แต่ชวนเสียหน้าอย่างที่สุด