ชายประหลาดยิ้ม เขาสัมผัสได้ว่าความแข็งแกร่งทางกายของซ่งซือเก๋อต่ำกว่าตนอย่างเห็นได้ชัด
“ฮ่า ๆ ๆ... แก... มีสิทธิ์ด้วยหรือ?”
แววบ้าคลั่งในดวงตาสีแดงฉานของชายประหลาดยิ่งเข้มข้นขึ้น เขาถึงกับไม่สนใจเฉ่าหยวนสือเลยแม้แต่น้อย แขนบิดงอในมุมที่ไม่น่าเป็นไปได้ ก่อนจะเหวี่ยงหมัดใส่ใบหน้าของซ่งซือเก๋อที่เพิ่งเข้าสู่สนามรบ อากาศซึ่งถูกบีบอัดจนแทบเป็นของเหลวก่อตัวเป็นกรวยคลื่นกระแทกสีขาวขึ้นตรงหน้าหมัด
เฉ่าหยวนสือยืนนิ่งอย่างสบายใจในท่าตั้งหมัด ไม่มีทีท่าว่าจะขัดขวางแม้แต่น้อย
ซ่งซือเก๋อไม่สนใจการโจมตีรุนแรงที่พุ่งตรงเข้าหาใบหน้า ฟันสีแดงเลือดฉานฟาดลงมาจากด้านบน
ไร้ลูกเล่น ไร้ความพิเศษ มีเพียงการฟันอย่างบริสุทธิ์!
ตูม!
เสียงกระแทกทุ้มหนักดังขึ้น หมัดน่าสะพรึงกลัวนั้นอัดเข้าใส่ใบหน้าเต็มแรง แต่กลับไม่ทำให้บาดเจ็บแม้แต่น้อย มีเพียงใบหน้าแก่ ๆ ของซ่งซือเก๋อที่แดงก่ำขึ้นมา
ในเวลาเดียวกัน คมฟันสีแดงเลือดฉานก็ฟันเข้าใส่ลำคอของชายประหลาดอย่างหนักหน่วง
ราวกับฟันใส่โลหะเทพที่ผ่านการตีซ้ำมานับพันครั้ง แม้ฝ่ายตรงข้ามจะดูเป็นโลหะเทพจริง ๆ ก็เถอะ
ท่ามกลางเสียงโลหะกระทบกันแสบแก้วหู คมฟันที่ควรตัดโลหะผสมทุกชนิดในอุตสาหกรรมสมัยใหม่ให้ขาดได้ กลับฝังเข้าไปในลำคอเพียงครึ่งเดียวก่อนจะติดค้างแน่น
เส้นใยกล้ามเนื้อบริเวณบาดแผลขยับหดตัวอย่างบ้าคลั่งราวกับมีชีวิต เลือดหยุดไหลในพริบตา เหลือเพียงรอยแผลที่ดูน่าสยดสยองแต่ไม่ได้กระทบถึงแก่นสำคัญ
ในเวลาเดียวกัน เฉ่าหยวนสือก็ปล่อยกระบวนท่าที่รวบรวมพลังไว้ วงแหวนที่มือทั้งสองข้างกรีดวาดพลันหดรวม พลังปราณและเลือดรวมถึงรัศมีรอบกายทั้งหมดถูกรวบไว้ที่ฝ่ามือ