［ถ้าฉันเดาไม่ผิด คนนี้คือตัวตนต้องห้ามใช่ไหม?］
［โธ่เว้ย ไอ้คนทรยศเผ่าพันธุ์มนุษย์!］
［เขาทรยศตรงไหนกัน? ก่อนหน้านี้ก็พูดแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้ละทิ้งกำแพงแบ่งแยกอันคับแคบ แล้วมาร่วมกันสร้างประชาคมชะตากรรมร่วมของมนุษยชาติไง］
［เป็นแกอีกแล้ว ตัวตนต้องห้ามช่วยแสดงให้เนียนกว่านี้หน่อยได้ไหม อย่างน้อยก็ใช้นามแฝงบ้างสิ］
［เรื่องเล่าตำนานอัปเดต (5/5): เรื่องมีอยู่ว่า ครั้งก่อน…］
สายตาของซูหลัวหยุดอยู่ครู่หนึ่งตรงผู้ส่งข้อความที่อัปเดต «เรื่องเล่าตำนาน» ทุกวัน ก่อนจะเริ่มไล่อ่านประวัติการโพสต์ของอีกฝ่ายในช่วงหลายวันที่ผ่านมาอย่างสนอกสนใจ
เรื่องยาวขนาดนี้ถูกแบ่งออกเป็นห้าตอน ลงวันละตอน เพราะข้อความแต่ละข้อความมีความยาวจำกัด
นั่นเกี่ยวข้องกับกฎจำกัดความยาวข้อความแต่ละข้อความในช่องแชตโลก ซึ่งทุกคนรู้กันดี
ข้อจำกัดนี้ไม่ได้ล็อกจำนวนตัวอักษรโดยตรง แต่จำกัด “ปริมาณข้อมูลทั้งหมด” ที่ข้อความบรรจุไว้
ยิ่งไปกว่านั้น ความหนาแน่นทางความหมายของแต่ละภาษาไม่เท่ากัน อีกทั้งประเภทของข้อความก็ซับซ้อนตามบริบท ทำให้จำนวนคำที่ส่งได้จริงแตกต่างกันไป
อย่างเช่น ข้อความทั่วไป หากใช้ภาษาจีนจะส่งได้ราว 180 ตัวอักษร ส่วนภาษาอังกฤษอยู่ที่ประมาณ 130 คำ
คิดจะใช้ภาษาโบราณหรือภาษาที่กระชับมาก ๆ เพื่อหาช่องโหว่นั้นใช้ไม่ได้ ระบบตัดสินปริมาณข้อมูลได้ฉลาดมาก แถมยังมีระบบแปลภาษาแบบไร้รอยต่อในตัว
ดังนั้น หากต้องการส่งข้อความยาว ๆ หรือข้อมูลซับซ้อนลงช่องแชตโลก โดยทั่วไปต้องให้ผู้ประกอบอาชีพหลายคนในพื้นที่เดียวกันช่วยกันส่งต่อ หรือไม่ก็ทำแบบ “นักเล่าเรื่อง” คนนี้ที่ค่อย ๆ ลงเรื่องเป็นตอน ๆ หลายวัน
อย่างเช่นข้อมูลสถานการณ์ล่าสุดจากบ้านเกิดของเลย์ตัน ก็เป็นผู้ประกอบอาชีพในสมรภูมิเดียวกันหลายคนช่วยกันส่งต่อ