ซูหลัวมองตี้อวี่ปิงด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์
“ช่วงนี้...ร่างกายรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”
“อย่างเช่น เหนื่อยล้าอย่างไม่มีสาเหตุ จิตใจเหม่อลอย หรือได้ยินเสียงแปลก ๆ อะไรบ้างไหม?”
ซูหลัวทำท่าทางเป็นห่วงเธอมาก
ความชำนาญเวทมนตร์ของเธอก็ไม่ต่ำเลย...ความเร็วในการเรียนรู้แบบนี้ มนุษย์ไม่มีทางทำได้
ยึดร่าง? ปรสิต? ระบบ? หรือปลุกพลังพิเศษบางอย่างขึ้นมาโดยไม่มีสัญญาณล่วงหน้า?
“ผิดปกติหรือคะ? ไม่ใช่ค่ะ ฉันแค่...หลังจากสัมผัสพลังเวทแล้ว พอนึกถึงตำราทฤษฎีที่คุณให้มาอ่านก่อนหน้านี้ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าหลายเรื่องที่เคยเข้าใจยากกลับกระจ่างขึ้นมา ความเข้าใจและความเร็วในการคิดก็ดูเหมือนจะพัฒนาขึ้นมากค่ะ”
ตี้อวี่ปิงชะงักไปเล็กน้อยเมื่อถูกถาม ใบหน้าขาวผ่องฉายแววครุ่นคิด
“แต่...วันนี้ตอนลองสร้างแบบจำลองเวทมนตร์พวกนั้น ฉันรู้สึกว่าทุกอย่างราบรื่นผิดปกติ ราวกับว่า...พวกมันอยู่ตรงนั้นมาตั้งแต่แรก และฉันแค่หยิบมันกลับมาเท่านั้นค่ะ”
ซูหลัวไพล่มือไว้ด้านหลัง แล้วเริ่มเดินไปมาอย่างช้า ๆ
“ก่อนหน้านี้ความสามารถในการเรียนรู้ของคุณเป็นยังไง?” เขาถามต่อ
“ก็พอใช้ได้ค่ะ” ตี้อวี่ปิงตอบอย่างถ่อมตัวแต่มั่นใจ “ฉันเคยศึกษาจนได้ปริญญาเอกในเจ็ดสาขาที่แตกต่างกัน ในกลุ่มคนที่ร่วมฝึกนั่งสมาธิด้วยกัน ก็มีคนเก่งกาจระดับหัวกะทิในสาขาเดิมของตัวเองอยู่ไม่น้อย ถ้าวัดกันที่พื้นฐานการเรียนรู้ พวกเขาควรจะเหนือกว่าฉันมากค่ะ”
“แต่คุณกลับโดดเด่นขึ้นมาอย่างผิดหลักเหตุผล ด้วยความเร็วระดับที่ไม่ใช่มนุษย์ ระหว่างนั้น นอกจากความคิดที่ปลอดโปร่งแล้ว ยังมีความรู้สึกพิเศษอย่างอื่นอีกไหม? อย่ามองข้ามแม้แต่ความแตกต่างเล็กน้อย”