[จวินเล่อเป่า: รับทราบ รับรองว่าทำภารกิจสำเร็จ]
[ซ่งซือเก๋อ: ระวังตัวด้วย... ช่างเถอะ ยังไงนายก็ตายยากอยู่แล้ว พาตงเฟิงกลับมาให้ได้ ส่วนจะปลอดภัยหรือไม่ก็ไม่สำคัญ]
[จวินเล่อเป่า: ...ประธานพูดแบบนี้ ทำร้ายจิตใจกันเกินไปแล้วนะ]
จวินเล่อเป่าใช้เวลาสงบสติอารมณ์ในเขตพักพิงของตัวเอง ก่อนหยิบตั๋วที่เรืองแสงจาง ๆ ออกมาและยืนยันใช้งาน
[คุณใช้[บัตรบังคับเคลื่อนย้ายที่พักพิง (ชั่วคราว)]แล้ว
[เป้าหมายที่กำหนด: ซูหลัว]
[เริ่มเคลื่อนย้าย...]
ความรู้สึกเหมือนถูกกระชากอย่างรุนแรงพร้อมกับอาการวิงเวียนถาโถมเข้ามา เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองยืนอยู่ในพื้นที่ใต้ดินอันมืดสลัว อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นฝุ่นและกลิ่นอับชื้น
อาศัยแสงสีเขียวสลัวจากป้ายทางออกฉุกเฉิน เขามองเห็นภาพตรงหน้าได้ชัดขึ้น—ที่นี่คือที่จอดรถใต้ดินมาตรฐานทั่วไป ส่วนตรงกลางด้านหน้ามีสิ่งปลูกสร้างเรียบง่ายที่ดูขัดแย้งกับสภาพแวดล้อมตั้งตระหง่านอยู่
เห็นได้ชัดว่านี่คือเขตพักพิงระดับตำนานของผู้ยิ่งใหญ่ซูหลัว นับตั้งแต่เริ่มต้นการเอาชีวิตรอดมา เขตพักพิงแห่งนี้อาจเป็นที่เดียวในโลกที่ไม่เคยถูกโจมตีเลย
จวินเล่อเป่าก้าวไปข้างหน้าสองก้าว แต่ไม่ได้ลองจุดไฟให้แสงสว่าง เพราะกลัวว่าจะเกิดระเบิด เขาเพียงสำรวจรอบ ๆ ด้วยแสงสลัวในโรงจอดรถ
หลังจากสังเกตอยู่นานหลายนาที เขาก็ได้ข้อสรุปว่า นอกจากวัสดุก่อสร้างจะเป็นคอนกรีต และภายในมีสิ่งปลูกสร้างพิเศษที่ดูคล้ายชั้นหนังสือแล้ว ที่นี่ก็ไม่ได้แตกต่างจากเขตพักพิงของผู้เอาชีวิตรอดคนอื่นมากนัก
ตามคำแนะนำโดยละเอียดจากองค์กร เขาตรวจสอบความมั่นคงของโครงสร้างใต้ดินก่อน เพื่อให้แน่ใจว่าการกระทำต่อจากนี้จะไม่ทำให้เกิดถล่ม