ลูกน้องร่างผอมเข็นรถทำความสะอาด ลอบเข้ามาในห้องทำงานของผู้อำนวยการอย่างเงียบเชียบ
กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นพุ่งปะทะใบหน้า ทำให้เขาหายใจติดขัด เขาก้มตาลง ไม่กล้ามองร่างที่นั่งอยู่กลางห้องอันเละเทะและชุ่มเลือด เพียงคุกเข่าลงเงียบ ๆ แล้วเริ่มเก็บเศษซากของเหล่าฮีโร่ที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น
ทำไปทำมา ที่แท้ยังต้องประกอบเองอีกเหรอ
ตงหลี่ชางดูราวกับมารคลั่ง ดวงตาค่อย ๆ หันมาทางลูกน้อง หลังนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็ลากร่างที่หยดเลือดเป็นทาง ค่อย ๆ เดินเข้าไปในห้องน้ำทีละก้าว
เมื่อออกมา ห้องทำงานก็กลับมาเรียบร้อยเหมือนใหม่ เหลือเพียงกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ลอยอวลอยู่ในจมูก
ตงหลี่ชางนั่งบนเก้าอี้หลังโต๊ะทำงาน หลับตาครุ่นคิดถึง “จอมเวท” คนนั้น
ประตูถูกแง้มเปิดเบา ๆ หญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่งถือชามน้ำแกง เดินเข้ามาอย่างแช่มช้อย
“ท่านคะ”
เสียงของเธอนุ่มนวลอ่อนหวาน
“ท่านเหนื่อยแล้ว ดื่มน้ำแกงไก่สักชามบำรุงร่างกายหน่อยไหมคะ?”
ตงหลี่ชางลืมตาขึ้น มองเธอเดินเข้ามาใกล้
เธอเป็นพี่สาวข้างบ้านที่รู้จักกันตั้งแต่เขายังเด็ก รูปร่างหน้าตางดงามเหนือใคร แม้จะไม่ได้อยู่ในทำเนียบสาวงาม ทั้งสองก็ยัง “รักใคร่ตรงกัน” น่าจะ…ไม่มีปัญหาใช่ไหมนะ?