แม้ประธานจะพยายามแย่งพูด แต่ชายวัยกลางคนกลับไม่สนใจเขาเลย
สายตาของเขาจับจ้องไปยังหมายเลขหนึ่ง น้ำเสียงเลื่อนลอยราวกับละเมอ “และนี่... นี่เป็นแค่ด่านเลเวล 5 เท่านั้น! ลองดูสิว่าช่วงนี้ระบบอัปเดตอะไรบ้าง? เป็นผู้เล่นอาชีพแล้วจะมีชีวิตอยู่ได้นานแค่ไหน? อยู่ได้อีกเท่าไร? การกัดกร่อนทางจิต! ศึกประจำเขต! การสำรวจนอกเขต!”
เขานั่งลงอีกครั้ง “เหลาจาง นายว่า... ทำไมมนุษย์ถึงเปราะบางขนาดนี้นะ หรือว่า... ใกล้จะสูญพันธุ์แล้ว?”
ประธานไล่เขาออกไป
ทำให้ขวัญกำลังใจของกองทัพสั่นคลอน
เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับสายตาของผู้คนในห้องประชุม สูดหายใจลึก คิดจะพูดอะไรสักอย่าง แต่กลับพบว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าความจริงอันโหดร้ายในตอนนี้ ทุกถ้อยคำล้วนไร้น้ำหนัก สุดท้ายจึงทำได้เพียงถอนหายใจยาว
“ฉันขอพูดความเห็นของฉันบ้างแล้วกัน”
ซีจี๋จุดบุหรี่ขึ้นมวนหนึ่ง สูบเข้าไปอย่างแรง ท่ามกลางม่านควัน แววตาของเขาดูว่างเปล่าเล็กน้อย
“ถ้าอยากได้ ‘ยอดเยี่ยม’ และได้รับอาชีพต้องห้าม... นายต้องเป็นพวก ‘โกงเกม’ ของจริง”
คนข้าง ๆ ถามกลับอย่างอดไม่ได้ “พรสวรรค์ของนายยังไม่เรียกว่าโกงอีกเหรอ?”
ซีจี๋ยิ้มขื่น ก่อนคว้าบุหรี่ที่ยังติดไฟยัดเข้าปากแล้วกลืนลงไป
ซีจี๋ใช้นิโคตินชุ่มคอเล็กน้อย แล้วจึงเอ่ยขึ้น
“พรสวรรค์ของฉัน [ควบคุมออรา] ช่วยเสริมพลังให้ทีมได้รอบด้าน ทั้งการโจมตี การป้องกัน ความเร็ว และการฟื้นฟู... ยิ่งแข็งแกร่งขึ้น ขอบเขตกับประสิทธิภาพก็ยิ่งเพิ่มขึ้นด้วย”