นักพรตเสวี่ยไห่ลุกขึ้นจากหลุมลึกอย่างเชื่องช้า สีหน้ามึนงง เสื้อคลุมเต๋ารอบกายขาดรุ่งริ่งจากแรงปะทะก่อนหน้า เหลือเพียงเศษผ้าที่พอปกปิดร่างได้ เรียกได้ว่าเป็นแฟชั่นขอทานที่กำลังฮิตทีเดียว
ธงหมื่นวิญญาณในมือหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด แสงเรืองรองบนผืนธงอ่อนจางลง ส่วนวิญญาณที่ถูกกักขังอยู่ภายในก็ถูกใช้ไปเกือบหนึ่งในห้าแล้ว
ทว่าสิ่งที่น่าประหลาดคือ บนร่างกายของเขากลับไม่เห็นบาดแผลเด่นชัด นี่เป็นผลจากพรสวรรค์เฉพาะตัว [ผู้บำเพ็ญหมื่นวิญญาณ] ของเขา
[พรสวรรค์: ผู้บำเพ็ญหมื่นวิญญาณ
ผลลัพธ์ที่หนึ่ง: รวบรวมวิญญาณของสิ่งมีชีวิตที่สังหารได้ เพื่อนำไปเพิ่มค่าสถานะ หลอมสร้างอุปกรณ์ เสริมสถานะ และอื่น ๆ...
ผลลัพธ์ที่สอง: เมื่อได้รับความเสียหาย จะใช้วิญญาณที่รวบรวมไว้มาหักล้างโดยอัตโนมัติ]
เขากวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างงุนงง สิ่งแรกที่เข้าตาคือเฉ่าหยวนสือ ซึ่งมีพลังปราณและเลือดสีทองพวยพุ่งทั่วร่าง
ขณะนี้นักสู้ผู้นี้กำลังพุ่งชนขอบเขตเพลิงดำเบื้องหน้าอย่างบ้าคลั่ง ด้วยความเร็วสูงสุดหลายเท่าของเสียง ทุกครั้งที่ปล่อยหมัดออกไป พลังปราณร้อนระอุก็หอบเอาเปลวไฟดำตรงหน้ากระจายออกไปชั่วขณะ
แต่เพียงพริบตา เปลวไฟดำที่มากยิ่งกว่าก็ทะลักมาจากทุกทิศทาง ปิดช่องว่างที่เพิ่งเปิดออกไปจนเต็มดังเดิม วนซ้ำไปมาไม่มีวันสิ้นสุด
สสารสีดำที่ไหลหลั่งอยู่นั่นคืออะไรกัน?
ทันทีที่คำถามนี้ผุดขึ้นในหัวนักพรตเสวี่ยไห่ เขาก็ได้คำตอบในทันที
มันคือไฟ
ขอบเขตของเขตแดนดำเป็นสสารผืนใหญ่ที่บิดเบี้ยวและเปล่งแสงริบหรี่ นั่นคืออากาศในสภาพแตกตัวเป็นไอออน คล้ายกับการคายประจุของสายฟ้า
นักพรตเสวี่ยไห่เคยเห็นภาพเช่นนี้มาก่อน ระหว่างศึกประจำเขต
ครั้งนั้นมีผู้บำเพ็ญที่ฝึกวิชาไฟเป็นหลัก ใช้ท่าสังหาร “เพลิงเผาเขตแดนต้าเหยี่ยน” รอบเปลวไฟของท่านั้นก็มีแสงคล้ายกันปรากฏขึ้น