“ระบบ?”
“ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม?” ความงุนงงในใจของกูเฉิงหยวนถูกความตื่นเต้นกลืนหายไปในพริบตา
สำหรับคนที่เริ่มท่องเว็บสารพัดตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่หกอย่างเขาแล้ว เขาเข้าใจเรื่องระบบยิ่งกว่าตัวระบบเองเสียอีก!
แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลามาศึกษาพลังพิเศษจากระบบ ไม่ต้องพูดถึงรถเมล์เก่าคันข้างหน้าที่ใกล้จะกักฝูงซอมบี้เอาไว้ไม่อยู่ แค่ซอมบี้ประปรายตามถนนที่สังเกตเห็นเขาแล้ววิ่งตรงเข้ามา ก็เกินกว่าที่เขาจะรับมือไหวแล้ว
โชคดีที่บริเวณสถานีกิโลเมตรที่ 8 เป็นเขตเปลี่ยนผ่านระหว่างชานเมืองกับตัวเมือง รอบ ๆ มีเพียงบ้านที่ปลูกสร้างกันเองกระจัดกระจายไม่กี่หลัง และรถราที่สัญจรเบาบาง
กูเฉิงหยวนควักโทรศัพท์ออกมา เลือกมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าให้เช่าคันหนึ่ง มือสั่นระริกขณะสแกนรหัสคิวอาร์ พลางคอยกะระยะห่างระหว่างตัวเองกับซอมบี้ที่กำลังล้อมเข้ามา
ความรู้สึกนี้ทำให้เขานึกถึงตอนเล่นห้องหลบหนีที่อวี่เฉิง ถูกผีไล่ต้อนจนไปติดอยู่หน้าประตูบานหนึ่ง ความหวาดกลัวจนลนลานและเปิดประตูผิดทาง ทำอย่างไรก็เปิดไม่ออก
สุดท้ายผีที่รับบทเป็น NPC ยังต้องช่วยเปิดประตูให้เขาเอง…
ความกลัวในตอนนี้มากกว่าครั้งนั้นที่อวี่เฉิงหลายเท่า เพราะคราวนี้ถ้าถูกจับได้ เขาตายจริงแน่!
ติ๊ง! ปลดล็อกรถแล้ว!
ได้ยินเสียงอิเล็กทรอนิกส์อันไพเราะนั้น กูเฉิงหยวนก็ผ่อนลมหายใจยาว วางกระเป๋าเดินทางใบเล็กลงบนที่วางเท้าของมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า ใช้เท้าซ้ายยันพื้น บิดคันเร่ง แล้วควบรถหมุนเป็นวงอยู่กับที่ ก่อนพุ่งออกไปดุจดาบคม!
พูดกันตามตรง มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าออกตัวได้เร็วจริง ๆ!
สิบกว่านาทีต่อมา กูเฉิงหยวนในเสื้อกันแดดสีเขียวทหาร รูดซิปขึ้นจนสุดคอ นอนหมอบแนบอยู่บนเนินดินขนาดใหญ่ข้างถนน เขาจินตนาการว่าตัวเองเป็นปลาดาว พยายามลดการมีตัวตนให้เหลือน้อยที่สุด
รอบเนินดินเป็นทุ่งนา ทัศนวิสัยกว้างขวาง อีกทั้งไม่มีผู้คนอาศัยอยู่แถวนั้น กูเฉิงหยวนคลานต่ำตรวจดูเนินดินสองรอบ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีมุมอับแล้วจึงเริ่มศึกษาระบบของตัวเอง
“ระบบ?”
สิ้นเสียง ตรงหน้าเขาก็ปรากฏแผงเสมือนสีน้ำเงินขึ้นมา ดูคล้ายแผงก่อสร้างในเกม Red Alert ด้านบนสุดของแผงมีคำว่า ‘ระบบสงคราม’ ตัวอักษรดูคล้ายฟอนต์เฮยถี่แบบหนา ๆ หรือเปล่านะ?
เขาเขียนวิทยานิพนธ์มาตลอดช่วงปิดเทอมจนแทบเสียสติ ถึงขั้นแยกแยะฟอนต์โดยอัตโนมัติ ในหัวมีแต่ข้อกำหนดรูปแบบวิทยานิพนธ์ ฟอนต์ซ่ง ฟอนต์เฮย…
“เย็นชาจังนะ?”
กูเฉิงหยวนบ่นในใจ ก่อนจะลองเรียกอีกครั้งอย่างเงียบ ๆ
“ภูตน้อยของระบบ? ปัญญาประดิษฐ์ของระบบ? ระบบสงคราม?”
เงียบไปครู่หนึ่ง ก็ยังไม่มีการตอบสนองใด ๆ
…
เอ่อ เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ ปัญญาประดิษฐ์ที่เป็นของคู่กันกับระบบในนิยายออนไลน์ก็เป็นแค่เรื่องแต่งทั้งนั้น คนเขียนไม่เคยมีระบบกันจริง ๆ แล้วจะไปรู้อะไร!
เมื่อยอมรับได้อย่างรวดเร็วว่าระบบนี้ไม่มีผู้ช่วย กูเฉิงหยวนก็เริ่มศึกษาระบบสงครามในสมองอย่างจริงจัง
แผงระบบเรียบง่ายและเข้าใจได้ทันที ให้ความรู้สึกเหมือนลอกมาจาก Red Alert ตรง ๆ แบ่งเป็นแผงหลักสามส่วน ได้แก่ บุคคล สิ่งก่อสร้าง และหน่วยทหาร
ใต้หัวข้อบุคคลมีข้อมูลส่วนตัวกับการจัดหน่วยทหาร เขาใช้ความคิดควบคุมเคอร์เซอร์บนหน้าจอเสมือนให้เปิดหัวข้อบุคคล แล้วก็พบว่าเป็นเพียงข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อ: กูเฉิงหยวน
เพศ: ชาย
เผ่าพันธุ์: มนุษย์
ส่วนสูง: 182
น้ำหนัก: 73 กิโลกรัม
พละกำลัง: 12 (ค่าเฉลี่ยเผ่าพันธุ์ 10)
ความอึด: 17 (ค่าเฉลี่ยเผ่าพันธุ์ 10)
ความเร็ว: 11 (ค่าเฉลี่ยเผ่าพันธุ์ 10)
จิตใจ: 20 (ค่าเฉลี่ยเผ่าพันธุ์ 10)
เมื่อเห็นว่าพละกำลังกับความอึดของตัวเองสูงกว่าค่าเฉลี่ย กูเฉิงหยวนก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจ สำหรับคนที่เคยเข้ารับราชการทหารระหว่างเรียนมหาวิทยาลัยอย่างเขา ถ้าไม่สูงกว่าค่าเฉลี่ยนั่นสิถึงจะแปลก
แต่ไอ้ค่าจิตใจนี่ทำไมถึงสูงเป็นสองเท่าของค่าเฉลี่ย? หรือเป็นเพราะเขาอดนอนอ่านนิยายมาตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่หก?
พักข้อสงสัยเอาไว้ก่อน กูเฉิงหยวนเปิดหน้าจัดหน่วยทหารต่อ ซึ่งก็ว่างเปล่าตามคาด
แต่พอเปิดหน้าสิ่งก่อสร้างกลับเกินคาดไปมาก ในพื้นที่ขนาดใหญ่โตนั้น มีเพียงสิ่งก่อสร้างที่ระบุว่าเป็นค่ายทหารตั้งอยู่เดียวดายเป็นสีเทาขาว ให้ความรู้สึกว่างเปล่าราวกับหอพักร้อยคนที่มีคนนอนอยู่แค่คนเดียว
ด้านล่างแสดงราคา 5,000 แถมยังเป็นตัวอักษรสีแดง หมายความว่ายังไม่ถึงเงื่อนไขในการก่อสร้าง
“อืม ไม่ขาดทุนหรอก มีค่ายทหารสักแห่งก็ดีมากแล้ว! คนเราต้องรู้จักพอ!” กูเฉิงหยวนปลอบใจตัวเอง ก่อนเปิดหน้าหน่วยทหาร
หน้าหน่วยทหารแบ่งเป็นสามหน้ารอง ได้แก่ ทัพเรือ ทัพบก และทัพอากาศ หน้าทัพเรือกับทัพอากาศว่างเปล่า ส่วนหน้าทัพบกกลับทำให้กูเฉิงหยวนประหลาดใจ มีไอคอนให้เลือกสองแบบ แม้ทั้งคู่จะเป็นสีเทาขาว แสดงว่ายังใช้งานไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ยังมีอะไรให้ดูบ้าง
ไอคอนทั้งสองแบบมีดังนี้:
หมู่ทหารราบทั่วไปต้าเซี่ย (1,500):
หมู่ทหารราบที่มีสมาชิกสิบคน มีความรู้ความสามารถทางทหารได้มาตรฐาน เป็นกำลังพื้นฐานส่วนหนึ่งของกองทัพป้องกันประเทศต้าเซี่ย ใช้อาวุธประจำกายมาตรฐานที่ต้าเซี่ยใช้เป็นหลัก
หมู่ทหารราบชั้นยอดต้าเซี่ย (3,000):
หมู่ทหารราบชั้นยอดที่มีสมาชิกสิบสองคน มีความรู้ความสามารถทางทหารเป็นอย่างดี เป็นหน่วยต้นแบบที่กองทัพป้องกันประเทศต้าเซี่ยจัดตั้งขึ้น พร้อมอุปกรณ์ประจำกายล้ำสมัยที่มีใช้ในวงจำกัดภายในต้าเซี่ย
เมื่ออ่านคำอธิบายของไอคอนทั้งสองแบบ ลมหายใจของกูเฉิงหยวนก็สะดุดไปชั่วขณะ เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ ระบบนี้เรียกทหารออกมาได้โดยตรงเหมือน Red Alert และทหารที่ระบบเรียกออกมาต้องมีความภักดีเต็มเปี่ยมแน่นอน
“ในยุคโกลาหล มีกองกำลังอยู่ในมือก็เป็นราชาได้!”
บุคลากรต่างหากที่สำคัญที่สุด ก่อนหน้านี้กูเฉิงหยวนยังกังวลอยู่บ้างว่าระบบอาจเป็นคลังอาวุธแบบไหนสักอย่าง
ถึงอย่างนั้นมีระบบย่อมดีกว่าไม่มี แต่ถ้ามีแต่อาวุธ ปัญหาก็คือใครจะเป็นคนใช้ แล้วจะให้ใครใช้?
การต่อสู้ระหว่างคนด้วยกันเดาทางยากยิ่งกว่ากรงเล็บของป้าซอมบี้ที่ตะปบใส่เขาเมื่อครู่อีก!
หลังจากไล่ดูแผงระบบคร่าว ๆ และพอเข้าใจระบบแล้ว กูเฉิงหยวนก็มาถึงส่วนที่สำคัญที่สุด เงินตราของระบบนี้คืออะไร?
มุมซ้ายบนมีคำว่า ‘เงิน’ ตัวใหญ่หนาเด่นสะดุดตา
เงิน: 2
ไม่ใช่ศูนย์เหรอ?
กูเฉิงหยวนขมวดคิ้ว
หรือได้มาจากการฆ่าป้าซอมบี้เมื่อครู่? แค่ 2 หน่วยก็น้อยเกินไปแล้ว ไม่น่าใช่ของแจกจากระบบหรอกมั้ง?
ดูจากราคาสินค้าในระบบตอนนี้ เงินทุนเริ่มต้นสองหน่วยนี่…
ระบบคงไม่ถึงกับ…ไม่ควรจะ…
งั้นก็ไขคดีได้แล้ว ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว เงินนี่ได้มาจากการฆ่าป้าซอมบี้เมื่อครู่นี้เอง!
ถ้าอย่างนั้นหมู่ทหารทั่วไปหนึ่งหมู่ก็ต้องฆ่าซอมบี้ 750 ตัว ส่วนหมู่ชั้นยอดต้องฆ่า 1,500 ตัว…
เดี๋ยวนะ ฉันไม่ใช่คนแล่ปลาที่ทำงานในต้าหลี่มาสิบปีสักหน่อย ประตูสู่การเริ่มต้นธุรกิจนี่สูงเกินไปแล้วไหม…
แค่ป้าซอมบี้ตัวเดียวก็เกือบเอาชีวิตไม่รอดแล้ว พอนึกว่ายังต้องเจอป้าซอมบี้แบบนั้นอีก 749 ตัว กูเฉิงหยวนก็รู้สึกตาพร่ามืดขึ้นมาทันที
แต่ชีวิตก็ยังต้องดำเนินต่อไป เมื่อเทียบกับคนอื่นแล้ว อย่างน้อยตัวเขาก็ยังพอมีความหวังอยู่บ้าง
กูเฉิงหยวนได้แต่ให้กำลังใจตัวเอง ยกศอกขึ้นกระแทกกองดินร่วนใต้ตัว แล้วตะโกนเสียงต่ำว่า:
“ต้องฮึด!”
เขาไม่เชื่อหรอกว่าตามป่ารกร้างชานเมืองจะไม่มีซอมบี้หลงฝูงอยู่เลย วิธีจัดการซอมบี้โดยใช้สติปัญญานับสิบวิธี ทั้งขุดหลุม ดักฟาดด้วยกระบอง และใช้ไฟ…ปรากฏเรียงรายอยู่ในสมองอันชาญฉลาดของกูเฉิงหยวน ราวกับกำลังรอให้เลือกหยิบไปใช้
ซอมบี้ที่หลงฝูงพวกนี้ ฉันจัดการได้หมด! ฉันพูดเอง ต่อให้พระเยซูมาก็ขวางไม่ได้!
หลังจากใช้วิธีปลุกใจตัวเองชุดใหญ่ กูเฉิงหยวนก็ลุกขึ้นยืนอย่างฮึกเหิม กำลังจะปิดแผงระบบเพื่อเริ่มสร้างกิจการ จู่ ๆ ก็เห็นจุดสีแดงตรงมุมแผง
เมื่อพบว่ามันเป็นสัญลักษณ์รูปจดหมาย เขาก็ควบคุมเคอร์เซอร์ให้เลื่อนไปเปิดดู
“แพ็กเกจของขวัญมือใหม่สำหรับผู้ใช้ระบบ x1”
คุณต้องการรับหรือไม่?