หลังฟังกติกาเกมจบ เจียงจืออวี๋ก็มีความคิดเดียว
อ้อ ๆ ที่แท้เมื่อกี้เธอกล่าวหาแอนโธนีผิดไปเอง
เป็นเกมที่เกี่ยวกับกติกาจริง ๆ ด้วย
หลัก ๆ เพราะชื่อเสียงของแอนโธนีน่าเชื่อถือมาก
สมองธรรมชาติล้วน ๆ ไม่เติมแต่งแม้แต่นิดเดียว
เรียบลื่นไร้ปุ่มนูน ไม่มีร่องรอยถูกความรู้แปดเปื้อนเลยสักนิด
เจียงจืออวี๋เหลือบมองแอนโธนี
แล้วก็พบว่าฝรั่งซื่อบื้อเกือบเผลอกดปิดห้องไลฟ์ไปแล้ว
ยังดีที่ถูกทีมงานตะโกนห้ามปรามทันเวลา
โชคดีที่คนดูไม่ได้เห็นช่วงเวลาเปล่งประกายแห่งสติปัญญาของแอนโธนี
ทุกคนเปิดห้องไลฟ์พร้อมกันหลายอุปกรณ์ ราวกับไอรอนแมน
มือถือเครื่องหนึ่ง เครื่องสำรองอีกเครื่อง แท็บเล็ตอีกเครื่อง ส่วนคอมพิวเตอร์ก็เปิดไว้ดูด้วย
เป็นวิธีพื้นฐานของคนตามศิลปินนั่นแหละ
แค่เสียงประสานกันหลายทางจนฟังแล้วมึนหัวนิดหน่อย
ผู้กำกับสือพูดต่อ
“กิจกรรมแรกของวันนี้ก็คือเล่นซ่อนแอบ”
“ทีมงานโหวตกันแล้วว่าจะให้คุณแอนโธนีเป็นผี!”
“คุณผู้ชมต้องระวัง อย่าใบ้ชัดเกินไป ไม่อย่างนั้นก็ไม่สนุกพอดี”
【เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว】
【โอเค ๆ พูดจบหรือยัง ฉันไม่ได้อยากดูหน้าคนนี้ รีบพาไปที】
【เอาล่ะ คุณผู้ชมทุกท่าน ตอนนี้ฉันขอประกาศฝ่ายเดียวว่าเข้าสู่ช่วงเกมทันที!】
【ฉันขอประกาศว่าคำประกาศของพี่สาวคนก่อนหน้าเป็นอันมีผล!】
【นี่ ๆ คนผมน้อยที่อยู่หน้าจอช่วยหลบไปหน่อยได้ไหม บังฉันดูหนุ่มหล่ออยู่】
ผู้กำกับสือ: ?!
ผม…น้อย…
จิตแห่งมรรคาของผู้กำกับสือแหลกสลาย เขาพูดต่ออีกสองสามประโยค ก่อนหันหลังเดินเข้าไปในภูเขา
บรรยากาศในห้องไลฟ์กลับมาคึกคักอีกครั้งทันที
แฟน ๆ พิมพ์กันรัว ๆ หวังแค่ให้ศิลปินที่ชอบเห็นข้อความของตัวเองสักข้อความ
แม้ปกติวงบอยแบนด์บอยส์จะไลฟ์ไม่บ่อย แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีประสบการณ์เลย