เย่อี้ฉือกะพริบตาปริบ ๆ
แปลกจัง ทำไมจู่ ๆ โลกถึงกลายเป็นสีชมพูไปได้ล่ะ?
เขากระแอมเบา ๆ “ได้สิ แต่ทำไมเหรอ?”
ถามได้ดี
แน่นอนว่าเป็นเพราะเจียงจืออวี๋อยากศึกษาหลักการพื้นฐานของค่าความเกลียดชัง
ที่ผ่านมาเธอเข้าใจค่าความเกลียดชังอย่างคลุมเครือมาตลอด
รู้แค่ว่าถ้ามีคนเกลียดเธอ เธอก็จะได้เงิน
แต่ช่วงนี้มันแปลกมาก
เธอมักจะได้ค่าความเกลียดชังจากเย่อี้ฉือเป็นครั้งคราว
เย่อี้ฉือน่าจะไม่ได้เกลียดเธอ
และเรื่องนี้เย่อี้ฉือก็เพิ่งยอมรับด้วยปากตัวเองไปแล้ว
เจียงจืออวี๋ถามระบบแล้ว แต่ระบบก็อธิบายไม่ชัดเหมือนกัน
จริง ๆ ต่อให้เจียงจืออวี๋ไม่เข้าใจหลักการทำงานของค่าความเกลียดชังก็ไม่เป็นไร
แต่เธออยากหาเงินมากเกินไป
หลังซื้อบ้านแล้ว ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าส่วนกลาง และค่าใช้จ่ายอื่น ๆ ก็เป็นเงินก้อนโตเหมือนกันนะ
ต่อให้ถึงวัยเกษียณในอนาคต ก็ยังไม่ต้องพูดถึงว่าจะอยู่บ้านพักคนชราแบบไหน
ยังไงเธอก็ต้องเก็บเงินจ้างหนุ่มหล่อสักสิบคนแปดคนมาเป็นผู้ดูแล แล้วเต้นรูดเสาให้ดูใช่ไหมล่ะ?
แถมยังมีไส้กรอกย่างอีก...
ที่ให้ใช้เงินมีเยอะจริง ๆ
เพราะงั้นเย่อี้ฉือ ซึ่งเป็นคนเดียวในวงที่ยืนยันชัดเจนว่าไม่ได้เกลียดเธอ จึงเหมาะจะใช้ทดลองที่สุด
แผนของเจียงจืออวี๋เรียบง่ายและตรงไปตรงมามาก
เพราะเธอให้โต้วเปาใช้วิธีที่ง่ายและตรงที่สุดคิดออกมา
ก็คือใช้วิธีหลากหลายแบบทดสอบเย่อี้ฉือ
จนกว่าเย่อี้ฉือจะปล่อยค่าความเกลียดชังออกมา