อากาศเงียบกริบไปชั่วขณะ
โหยวชิงเยี่ยนดูชะงักงันไปเลย
คนอื่น ๆ ก็ไม่ได้มีสติไปมากกว่ากันนัก
เสิ่นจืออันยังคงโหมกระหน่ำไม่หยุด “เสี่ยวอวี๋นี่มันยอดมนุษย์ชัด ๆ เป็นไท่ซาน เป็นออพติมัส ไพรม์ เป็นอุลตร้าแมน เป็นกระบองวิเศษหรูอี้”
คนแรกที่ทำลายความเงียบคือระบบในหัวของเจียงจืออวี๋
【ได้รับค่าความเกลียดชัง 18 แต้มจากเสิ่นจืออัน!】
เจียงจืออวี๋ซาบซึ้งใจมาก
พี่ใหญ่ที่อยู่อันดับหนึ่งนี่ทุ่มสุดตัวจริง ๆ
ทั้งปล่อยข่าว แล้วยังช่วยปิดบังให้อีก
แต่เราจะโม้เกินไปหน่อยหรือเปล่า?
แม้แต่เจียงจืออวี๋เองก็เริ่มรู้สึกผิดขึ้นมานิด ๆ
ล้อเล่นน่า จริง ๆ แล้วไม่มีอะไรหรอก
เธอยิ้มกว้างกว่าใครเพื่อน
บรรดาสตาฟในพื้นที่พักผ่อนเดิมทีกำลังเตรียมเนื้อหาสำหรับไลฟ์ช่วงบ่ายวันนี้กันอยู่
พอได้ยินคำพูดของเสิ่นจืออัน ทุกคนรวมถึงผู้กำกับสือต่างก็เงยหน้าขึ้นมองเจียงจืออวี๋
สายตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
แววตาราวกับกำลังบอกว่า
ไอ้หนุ่ม นายซ่อนฝีมือไว้ไม่เบาเลยนี่!
เจียงจืออวี๋ส่งยิ้มลึกลับราวกับยอดฝีมือพ้นโลกให้พวกเขา
ท่ามกลางสายตาที่มีสีหน้าแตกต่างกันไป แอนโธนีร้อง “ว้าว” ขึ้นมา
เขามองด้วยสายตาอิจฉา “โห ไม่เสียแรงที่เป็นพี่น้องกัน เท่แบบแมน ๆ สุด ๆ”
เจียงจืออวี๋ถ่อมตัว “ก็ธรรมดา ๆ น่ะ”
หัวข้อสนทนายิ่งออกทะเลไปเรื่อย ๆ เซียวเหลียงจึงทำหน้าบึ้งแล้วขัดขึ้น “พอได้แล้ว ระวังคำพูดหน่อย”
ฉีซือเองก็ไอกระแอม “เรื่องแบบนี้ อย่าเอามาพูดกันโต้ง ๆ เลย”
แอนโธนียืนอยู่ข้างเจียงจืออวี๋ พูดอย่างภูมิใจว่า “พวกนายกลัวว่าจะสู้เสี่ยวอวี๋ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ?”