เจียงจืออวี๋ถามเย่อี้ฉืออีกครั้ง “ภารกิจของนายคืออะไร?”
เย่อี้ฉือไม่ได้คิดจะปิดบังเจียงจืออวี๋อยู่แล้ว จึงตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด “ภารกิจหลักคือปกป้องไข่นกกระทา ส่วนภารกิจลับคือนอนบนเตียงกับแขกรับเชิญคนหนึ่งเป็นเวลา 5 นาที”
เอ๊ะ
เรื่องนี้ไม่เหมือนในนิยายต้นฉบับแฮะ
ในนิยายต้นฉบับ ภารกิจหลักของเย่อี้ฉือคือปกป้องน้ำแร่หนึ่งขวด ส่วนภารกิจลับคือจับมือกับแขกรับเชิญคนหนึ่ง
ไม่รู้เหมือนกันว่าภารกิจนี้หายไปเฉย ๆ หรือถูกแบ่งให้คนอื่นแล้ว
มิน่าล่ะ ตอนเย่อี้ฉือออกจากห้องสัมภาษณ์ เจียงจืออวี๋ถึงไม่เห็นขวดน้ำแร่
เธอนึกว่าเป็นเพราะกระเป๋าใบใหญ่ของชุดผู้ชายช่วยซ่อนเอาไว้เสียอีก
เย่อี้ฉือมองเจียงจืออวี๋แล้วหัวเราะเบา ๆ “เหม่ออีกแล้วนะ”
เจียงจืออวี๋ “……”
เฮ้อ เธอก็เป็นคนแบบนี้แหละ
ภายนอกดูเหมือนเด็กน้อยสมองทึบ ใคร ๆ ก็ชมว่าเธอไม่มีเล่ห์เหลี่ยม แต่ความจริงเธอก็ฟังคนอื่นพูดไม่ค่อยรู้เรื่องจริง ๆ
ดูไม่ค่อยเจ้าแผนการ ที่จริงก็ไม่ชอบวางแผนอะไรเหมือนกัน
หรือจะเอากำไลลูกประคำไม้จันทน์ของเซียวเหลียงมาให้เธอใส่ดีนะ
เธอจะได้ไปเป็นพระพุทธรูปประจำวงสังคมคนดังในเมืองหลวงด้วย
เย่อี้ฉือมองเจียงจืออวี๋ ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้แล้วก้มหน้าลงอย่างกะทันหัน
หน้าผากของเขาแทบจะแนบกับหน้าผากของเจียงจืออวี๋ ลมหายใจของทั้งคู่คลอเคลียกัน
เย่อี้ฉือถามเสียงเบา “ปลาทองน้อย เธอ…ช่วยฉันทำภารกิจลับได้ไหม?”
เจียงจืออวี๋ตอบทันที “ไม่ได้หรอก”
ถ้าเป็นเวลาอื่น เธอคงช่วยไปแล้ว
ถือโอกาสเก็บค่าความเกลียดชังจากเซียวเหลียงด้วย
แต่ตอนนี้เจียงจืออวี๋กับทุกคนเป็นคู่แข่งกัน
เพื่อนเดือดร้อน เราก็ซ้ำเติมให้ครบแปดทิศ
แค่เจียงจืออวี๋ไม่ไปก่อกวนเขาก็ดีแค่ไหนแล้ว
เย่อี้ฉือเผยอริมฝีปาก น้ำเสียงแผ่วเบา “ถ้าเธอไม่ช่วย ฉันก็ทำภารกิจนี้ไม่สำเร็จสิ”