เฉิงชีชีกลอกตาไปมา นึกถึงอันธพาลกระจอกสองคนที่เจอคราวก่อน จิ้นหลี่จือดูซื่อเกินไป ถ้าพาจิ้นเยี่ยนจือไปด้วย ไอ้หนุ่มเสเพลในอดีตคนนี้ หากเจออีกครั้ง บางทีอาจใช้ประโยชน์ได้?
"ตกลง"
เฉิงชีชีตอบตกลง
วันรุ่งขึ้น เฉิงชีชีออกจากบ้านเห็นเฮยถู่ จิ้นหลี่จือ และจิ้นเยี่ยนจือสามคนก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
"ชีชี ตอนออกไปข้างนอก ให้เฮยถู่คอยอารักขาด้วย" หลิ่วซู่อี๋ดึงเฉิงชีชีมากระซิบเตือน เป็นลูกน้องของมั่วเอ๋อร์ ต่อให้เป็นขันที ฝีมือก็ต้องดีแน่!
"ท่านแม่ เขาเป็นชายอื่นนอกบ้าน จะ..."
เฉิงชีชีรู้สึกว่าควรหลบเลี่ยงบ้างหรือไม่?
"ไม่ต้องกลัว เขาเป็นขันที เจ้าใช้ให้สบายใจได้เลย"
หลิ่วซู่อี๋มองใบหน้างามดั่งดอกไม้ของนาง ริมฝีปากขยับเล็กน้อย สุดท้ายเอ่ยว่า "หากพบคนถูกใจจริงๆ เจ้าอยากแต่งงาน ข้าจะเตรียมสินสอดให้เจ้าสักชุด"
บนทางไปอำเภอ เฉิงชีชีนั่งบนรถลาก สมองนางยังงุนงง
แม่สามีของนางช่างใจกว้างเสียจริง
ถึงขั้นคิดเรื่องนางแต่งงานใหม่แล้วงั้นหรือ?
แต่นางไม่มีความคิดเช่นนั้นเลย อันอันลูกสาวยังเล็ก แต่งใหม่หาพ่อเลี้ยงให้นางงั้นหรือ?
ใครจะรู้ว่าพ่อเลี้ยงจะดีต่ออันอันหรือไม่?
ต่อไปนางมีเงิน อยากได้หนุ่มๆ แบบไหนก็หาไม่ได้หรือ?
"เฮยถู่ เปลี่ยนให้ข้าเข็นรถลากดีไหม?"
จิ้นหลี่จือเอ่ยปาก เฮยถู่เข็นมาตั้งนานแล้ว
"ไม่เป็นไร"