"ซ่งเจินเม่ย เจ้าโง่หรือไม่โง่ เลิ่งอวี่ไม่ยอมแต่งกับเจ้า ผัดผ่อนอยู่นั่น พูดก็เพราะว่างานโรงน้ำตาลยุ่ง เจ้าฟังพี่สะใภ้เถิด เลิ่งอวี่เขาหลงคุณหนูเฉิงเข้าแล้ว"
หญิงวัยกลางคนพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า "เจ้าเชื่อคำเขาสองสามประโยคก็หลงเชื่อ ปากผู้ชาย ผีหลอกคนนะ!"
ที่สำคัญที่สุด นางกังวลว่า หากเลิ่งอวี่แต่งกับเฉิงชีชีเข้าจริง โรงน้ำตาลนั้น พวกเขาจะยังทำเงินได้เพิ่มอีกหรือ?
ดูจากเดิมที่ตระกูลเลิ่งชอบกินรวบคนเดียว ไม่ยอมให้ชาวบ้านร่วมหาเงินด้วย จะดีได้อย่างไร?
"ข้าไม่เชื่อคนของตัวเอง จะให้ไปเชื่อเจ้าหรือ?"
ซ่งเจินเม่ยสะบัดมือนางออก จ้องหน้าเฉินจวี๋ฮวาแล้วว่า "อย่าสำคัญผิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าเล่นบทไหน ก็แค่กลัวว่าเลิ่งอวี่จะแต่งกับชีชีน่ะสิ"
"ข้าไม่ได้โง่"
ซ่งเจินเม่ยเองก็ไม่ค่อยชัดเจนนัก แต่ว่า อาสะใภ้และอาสามีจ้าวเฮย จะคอยเตือนนาง!
"งั้น..."
เฉินจวี๋ฮวากลอกตา ยิ้มเจื่อน ๆ ว่า "เจ้าเข้าใจผิดแล้วจริง ๆ ข้าก็แค่ร้อนใจแทนเจ้าเท่านั้นเอง"
"พอเถอะ"
ซ่งเจินเม่ยกลอกตาใส่โดยตรง "คราวหน้าให้ข้าได้ยินเจ้าพูดถึงชีชีอีก ดูสิข้าจะไม่ฉีกปากเจ้า!"
ไม่ไกลออกไป เฉิงชีชีเห็นภาพนี้เต็มตา ในใจถอนหายใจเฮือก บ้านแม่ม่าย เรื่องมากนัก!
เมื่อคราวที่หมอตำแย นางพูดไว้ คงมีคนไม่เชื่ออีกมากสินะ?
แล้วนี่ ผู้หญิงต้องแต่งงานเท่านั้นหรือ?
นางมีลูกสาว ต่อไปหาเงินให้มากขึ้น จะอยู่ดีมีสุขไม่ได้เชียว?