"เสี่ยวเนียง พี่สะใภ้เก่งจริง ๆ เลยนะเจ้าคะ"
จิ้นเสวี่ยเอ๋อร์กลับเข้ามาในเรือนด้วยสีหน้าเปี่ยมชีวิตชีวา เมื่อพบหลินฮุ่ยหลาน นางก็อดเล่าต่อไม่ได้ "ข้าทึ่งพี่สะใภ้จริง ๆ ที่นางไม่ยอมแต่งใหม่"
"แล้วยังบอกว่าจะไว้ทุกข์ให้ท่านพี่ใหญ่ถึงสามปี"
จิ้นเสวี่ยเอ๋อร์พนมมือไหว้ เงยหน้ามองฟ้านอกหน้าต่าง "หวังว่าท่านพี่ใหญ่บนสวรรค์จะปกป้องคุ้มครองพี่สะใภ้กับอันอัน ให้สงบสุข ปลอดโรคภัย แล้วต่อไปได้พบคนดีมีความสุข"
"โง่"
หลินฮุ่ยหลานเหล่ตามองนาง เมื่อสบตาจิ้นเสวี่ยเอ๋อร์ที่เต็มไปด้วยความฉงน "เฉิงชีชีไม่ใช่โง่แล้วอะไรเล่า ตอนนี้นางเป็นถึงคุณหนูเฉิง โรงน้ำตาลกับผู้ใหญ่บ้านจวงต่างก็เอาใจนางทั้งนั้น อย่าว่าแต่พวกหนุ่มบ้านเดียวกันเลย ต่อให้เป็นหนุ่มที่ยังไม่แต่งงานก็ยอมแต่งกับนางทั้งนั้น"
"..."
จิ้นเสวี่ยเอ๋อร์ขมวดคิ้ว เมื่อก่อนนางกับหลินฮุ่ยหลานรังเกียจเฉิงชีชีด้วยกัน พออารมณ์ไม่ดีก็หาเรื่องพี่สะใภ้...
คิดดูตอนนี้ นางอายจนไม่กล้าเผชิญหน้าพี่สะใภ้ด้วยซ้ำ
"คิดดูสิ นางหาเงินได้เวลานี้ ใครแต่งไปก็ต้องเลี้ยงดูอย่างบรรพบุรุษเลย จะมัวทนทุกข์ลำบากอยู่ตระกูลจิ้นไปทำไม"
หลินฮุ่ยหลานพูดจบ จิ้นเสวี่ยเอ๋อร์แย้งขึ้นว่า "ตอนถูกเนรเทศก็ลำบากจริง แต่พอย้ายมาอยู่หมู่บ้านนี้ ความเป็นอยู่เราก็ดีขึ้นนะเจ้าคะ"
จิ้นเสวี่ยเอ๋อร์จำได้เพียงว่าทุกคนช่วยกันทำงาน จำได้ว่าท่านพ่อกับพี่รองถูกเฆี่ยนเพราะปกป้องนาง