"ท่านแม่ ข้าตั้งใจจะไปเดินแถวภูเขา เผื่อหาของกินได้บ้าง"
ยังไม่ทันเข้าภูเขาซานหมิง ก็หลายวันแล้วที่ไม่ได้ผ่านสถานี ต้องนอนกลางดินกินกลางทรายในป่าตลอด
"มีอานอันตามข้า เจ้าวางใจได้ พวกเจ้าจงระวังตัว อย่าไปไกลล่ะ"
หลิ่วซู่อี๋ชินแล้วกับการที่เฉิงชีชีชอบไปหาของกินแถวนั้น
จิ้นซุ่ยอานยืนอยู่ข้างหลิ่วซู่อี๋เอ่ยว่า "ท่านแม่ ข้าจะอยู่กับท่านย่าอย่างว่าง่าย ข้าจะเติมฟืนให้ท่านย่า!"
"ดี"
เฉิงชีชีบีบแก้มเล็ก ๆ ของนาง แม้นางจะพยายามบำรุงอย่างเต็มที่แล้ว แต่ระหว่างทางเนรเทศ เด็กน้อยก็ซูบผอมลงอย่างเห็นได้ชัด!
"พี่สะใภ้ พวกเราไปดูกันเถิด เผื่อมีผักป่าให้ขุดบ้าง?"
จิ้นเซวียนเอ๋อร์สะพายถุงผ้า ตั้งแต่อำเภอว่างจิงเป็นต้นมา จิ้นเซวียนเอ๋อร์ก็กลายเป็นหางน้อย ๆ ของเฉิงชีชีเสียแทบทุกครั้ง
"พี่สะใภ้ ข้าไปกับท่านด้วย"
เกาเซิ่งหลานสะใภ้ใหม่ของห้องสามก็เอ่ยปากว่า "แม่สามีข้าบอกว่า ช่วงนี้นางไม่สบายเนื้อสบายตัว ข้าไปกับพวกท่าน"
"ได้ ไปด้วยกัน"
เฉิงชีชีก็สนิทกับเกาเซิ่งหลานพอสมควร ได้ยินว่าบ้านเดิมนางเปิดสำนักยุทธ บางครั้ง นางก็อยากลองมือกับเกาเซิ่งหลานดูบ้าง จะได้รู้ว่าฝีมือนางเป็นอย่างไร
"พี่สะใภ้ใหญ่ของข้าก็ไม่สบาย ตลอดทางมานี้ป่วยตลอด" จิ้นเซวียนเอ๋อร์เอ่ยเสียงเบา ร่างกายของเมิ่งจิ้งเหยาพี่สะใภ้ใหญ่ ยังสู้แม่สามีไม่ได้เลย!
ยังดีที่นางไม่ค่อยได้รับการเหลียวแลในจวนตั้งแต่เล็ก ตอนนี้บนเส้นทางเนรเทศ ร่างกายของนางกลับนับว่าดีคนหนึ่ง