"โอ้ย ทำไมอันอันของเราถึงได้ดีแสนดีอย่างนี้นะ!"
หลิ่วซู่อี๋กอดจิ้นซุ่ยอานแล้วหอมฟอดหนึ่ง หลานสาวตัวหอมนุ่มน่ารัก แถมยังรู้จักสงสารคุณปู่อีก ช่างน่าเอ็นดูเสียจริง
"คุณปู่ของเจ้าทำงานหนักหาเงิน ก็เพื่อให้อันอันได้อยู่ดีกินดี อันอันอยากกินน้ำตาลเชื่อมเสียบไม้กี่ไม้ก็ได้!"
หลิ่วซู่อี๋ยกมือขึ้นจัดผมให้อันอันพลางว่า "อันอัน ย่ามีเงินนะ!"
หลานสาวของนาง จะทนเสียดายน้ำตาลเชื่อมเสียบไม้แค่ไม่กี่ไม้ได้อย่างไร?
"ไปกันเถอะ"
หลิ่วซู่อี๋จูงมือจิ้นซุ่ยอานไปซื้อน้ำตาลเชื่อมเสียบไม้ ไม่ใช่แค่น้ำตาลเชื่อมเสียบไม้ แต่ยังซื้อขนมอีกสองสามอย่าง
เฉิงชีชีมองดูฉากนี้แล้วยิ้มอย่างปลื้มใจ ลูกสาวของนาง แม้จะไร้ความรักจากบิดา แต่ก็มีคุณปู่คุณย่าและอาผู้เป็นห่วง
"เดินเร็วเข้า"
เสียงนายอำเภอดังขึ้น เฉิงชีชีถอยไปยืนข้างทาง หันกลับไปมอง ก็เห็นนายอำเภอกำลังไล่ต้อนนักโทษสองสามคนออกนอกเมือง
"จับได้ดีเลย พวกไม่ทำดี!"
"กำจัดภัยให้ชาวบ้าน"
เฉิงชีชีฟังเสียงชาวบ้านกระซิบกระซาบกันอยู่ข้าง ๆ โดยไม่ต้องสอบถามอะไรก็รู้ดีว่า นักโทษพวกนี้ต้องไม่ทำดีแน่
"พี่สะใภ้ เราถอยไปไกลหน่อยเถอะ"
จิ้นหลี่จือเอ่ยขึ้น พลางเข็นเกวียนมาบังข้างตัวเฉิงชีชีเพื่อปกป้อง
"อืม"
ใจของเฉิงชีชีพะวงอยู่กับหลิ่วซู่อี๋และลูกสาวที่อยู่ใกล้ ๆ ก็เลยไม่ได้มองมากนัก ทันใดนั้น หางตาเหลือบไปเห็นใบหน้าคุ้นตาสองคน มุมปากของนางก็ยกยิ้มเย้ยหยัน!