"ต้องจำไม่ได้แน่!"
ยังไม่ทันที่จิ้นโม่จือจะเอ่ยปาก ฉงซานก็พูดขึ้นกับตัวเองว่า "ถ้าซื่อจื่อเฟยจำท่านได้ นางต้องชำเลืองมองท่านอีกสักสองสามทีเป็นแน่"
สิ้นเสียง ฉงซานก็รู้สึกได้ถึงไอเย็นวาบ เขาสะดุ้งโหยง ขยับเข้าใกล้จิ้นโม่จือ "ซื่อจื่อ ท่านรู้สึกไหมว่า จู่ ๆ อากาศก็หนาวขึ้นมา?"
……
"เฉิงชีชี ยาของเยี่ยนจือล่ะ? ถึงไม่มียาทากระดูก แต่ยาบำรุงร่างกายก็น่าจะมีใช่ไหม?"
"ข้าให้เงินเจ้าไปตั้งมากมาย ทำไมถึงไม่ซื้อยามาให้ข้าเลย?"
หลินฮุ่ยหลานได้ยาตัวไล่งูและแมลงมา ก็โกรธจนขว้างใส่เฉิงชีชี "ระหว่างทางมีงูมีแมลงที่ไหนกัน? ข้าจะเอานี่ไปทำอะไร?"
"ท่านโหว ท่านฟื้นขึ้นมาเถิด ข้าใกล้จะถูกพวกนางรังแกตายแล้ว"
หลินฮุ่ยหลานกระโจนเข้าไปข้างกายท่านโหว สะอึกสะอื้นร่ำไห้
"หลินฮุ่ยหลาน ไสหัวไปร้องไห้ตรงอื่นซะ"
หลิ่วซู่อี๋ตบฉาดเข้าให้ทีหนึ่ง นางรังเกียจท่าทางแบบนั้นของอีกฝ่ายมานานแล้ว ถูกเนรเทศแล้วจะต้องไปรักษากิริยามารยาทของฮูหยินใหญ่แห่งจวนโหวให้วุ่นวายทำไม นางเก็บซองยาตัวไล่งูและแมลงจากพื้นขึ้นมา หน้าตาเย็นชาเอ่ย "ร้องไห้อีก คืนนี้พวกเจ้าก็อดกิน!"
ในหม้อเป็นมันฝรั่งและถั่วแขกตุ๋นเนื้อ กลิ่นหอมของเนื้อลอยมา เสียงร่ำไห้ของหลินฮุ่ยหลานก็หยุดชะงัก น้ำตาของนางจะเก็บเมื่อไรก็ได้
หลินฮุ่ยหลานกุมใบหน้า เก็บความโกรธเต็มอกกลับไปที่มุมหนึ่ง โกรธจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน หลิ่วซู่อี๋ เฉิงชีชี พวกนางจงใจตั้งตนเป็นศัตรูกับนางโดยเฉพาะ!