"ข้าไม่อยากให้ท่านลุงหนวดไป"
จิ้นซุ่ยอานเม้มริมฝีปาก ปากสั่นน้อย ๆ พอเอ่ยถึงท่านลุงหนวด ดวงตาของนางก็แดงก่ำ เสียงเจือสะอื้น "ข้าอยากขี่ม้าใหญ่ บินสูง ๆ ท่านลุงหนวดยังถักตั๊กแตนน้อย ๆ และแมลงปอไม้ไผ่ให้ข้าด้วย..."
"ฮือแง ๆ ~"
อารมณ์ของจิ้นซุ่ยอานพลุ่งพล่านขึ้นมาในพริบตาอีกครั้ง
"ท่านปู่ทำให้เจ้า"
จงหย่งโหวอุ้มเด็กน้อยขึ้นมา นั่งบนตักแล้วว่า "ท่านปู่ก็ทำแมลงปอไม้ไผ่เป็นนะ ยังทำลูกข่างอีกด้วย!"
เสียงร้องไห้ของจิ้นซุ่ยอานหยุดชะงักทันที ถูกดึงความสนใจไปในชั่วพริบตาเดียว
เฉิงชีชีมองลูกสาวถูกจงหย่งโหวปลอบจนเหม่อไป นัยน์ตาของนางก็หลุบลงต่ำ อาจเป็นเพราะลูกสาวไม่มีบิดามาตั้งแต่เล็ก จึงไม่เคยรู้สึกถึงความรักของพ่อกระมัง?
...
เด็ก ๆ ลืมง่าย ในตอนแรกจิ้นซุ่ยอานร้องไห้ แต่มาช่วงหลังก็เริ่มตั้งตารอทุกวันว่าท่านลุงหนวดจะกลับมาเร็ว ๆ
เฉิงชีชีใจอ่อนไม่อยากบอกลูกสาวว่า เฮยถู่พวกเขาไปครั้งนี้อย่างน้อยก็ต้องถึงวันไหว้พระจันทร์กลางฤดูใบไม้ร่วงถึงจะกลับมา ยังอีกตั้งห้าเดือนแน่ะ
หลังจากเฮยถู่พวกเขาจากไป หมู่บ้านกุยฮว่าหลี่ก็เริ่มต้นการหว่านพืชในฤดูใบไม้ผลิอย่างเป็นทางการ
การไถนาก็อาศัยแต่วัวที่ไถนา ใครไม่มีวัวก็ต้องใช้จอบฟันดินทีละแปลงทีละแปลง ตั้งแต่เช้ายันค่ำ ไม่ใช่แค่ผู้ชายตระกูลจิ้นเท่านั้น แม้แต่ผู้ชายทั้งหมู่บ้านก็ล้วนลงไร่
จวงไห่เฉาที่เคยแวะเวียนมาที่บ้านทุกวันก็ไม่มาแล้ว อาจจะเหนื่อยเกิน...จนเดินไม่ไหว?
ไม่ใช่แค่ผู้ชายเท่านั้น แม้แต่สตรีมากมายก็มาทำงานในทุ่งนา ผู้ชายยิ่งไปกว่านั้น ตั้งแต่ฟ้าสางก็ไปทุ่งนา กว่าจะกลับถึงบ้านก็ฟ้ามืด หิ้วจอบกลับบ้าน!