"ท่านพ่อ ข้าแค่ทำงาน จะไม่ไปไหนอีกแล้ว!"
จิ้นเสวี่ยเอ๋อร์ตกใจจนหน้าซีดขาว ริมฝีปากที่ถูกกัดแตกยิ่งแดงราวกับเลือด ดวงตาคล้ายลูกกวาง หลังจากถูกทำให้หวาดกลัว ก็ดูตื่นตระหนกเล็กน้อย
"ข้าเองก็จะไม่ออกไปไหนคนเดียวเช่นกัน"
เฉิงชีชีย่อมไม่โง่คิดว่าวันนี้หูต้าหลี่ถูกจงหย่งโหวขู่จนกลัวไปแล้ว หากเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ คงร้องไห้หาที่พึ่งไม่ได้
"ท่านพ่อ แล้วธุรกิจโจ๊กผักกาดดองจะทำอย่างไร"
หลังจากจิ้นเยี่ยนจือฟื้นขึ้นมา กลับมีชีวิตชีวาราวกับเสือ ก่อนหน้านี้ตอนอยู่จวนโหว โดนตีจนชินแล้ว
"ฉงซานทิ้งคนไว้ไม่ใช่หรือ ให้พวกเขาไปขาย"
จงหย่งโหวกล่าว พลางพูดว่า "ช่วงนี้ต้องระวังอย่างที่สุด อีกอย่าง บอกชาวบ้านหน่อย ถ้าเจออากุ้ยซาว อย่าให้นางมารับผักดองที่นี่เด็ดขาด"
ผักดองของอากุ้ยซาวขายดีไม่เบาที่อานหนานโจว ทุกครั้งที่นางมารับผักดอง ก็ยิ้มจนหุบปากไม่ได้!
"ได้ เช่นนั้นข้าจะตื่นเช้ามาต้มโจ๊กหรือไม่"
จิ้นเยี่ยนจือขมวดคิ้ว คิดว่า "ที่พักตอนนี้ก็ไม่สะดวกอยู่ดี ต่อไปคนอย่างหูต้าหลี่ คงมีอีกไม่รู้เท่าไร"
"ท่านพ่อ เรื่องวันนี้ ไอ้สกุลชุยนั่นจะยอมปล่อยพวกเราไปหรือ"
จิ้นเยี่ยนจือกัดฟันกรอดพูดว่า "พวกเราถูกเนรเทศแล้ว เขายังตามราวีไม่เลิก หรืออยากให้พวกเราตายถึงจะยอม"
จิ้นเยี่ยนจือตื่นเต้นขยับก้น ก็เจ็บจนสูดลมหายใจเฮือก
"ไม่ใช่สิ ระหว่างถูกเนรเทศ ก็ส่งมือสังหารมาแล้ว พวกเขา... อยากให้พวกเราตายตั้งนานแล้ว"