คืนนี้ฟางเสี่ยวจวินนอนหลับสนิทกว่าสองคืนก่อนหน้านี้
พอฟ้าสว่าง เขาถูกเสียงนกร้องแจ๋วจากนอกหน้าต่างปลุกให้ตื่น ลืมตาขึ้นถึงได้รู้ว่าตัวเองยังคงพิงผนังระเบียงอยู่ ผ้าห่มบางหล่นลงจากตัวไปครึ่งหนึ่งตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
เขาลุกขึ้นนั่งขยี้ต้นคอ ได้ยินเสียงพูดคุยแผ่วเบาลอดออกมาจากห้องของท่านผู้เฒ่าเจี่ยง
เจี่ยงหว่านชิงกำลังคุยกับคุณปู่เบาๆ
เขาลุกขึ้นเดินไปที่ประตู มองเห็นท่านผู้เฒ่าเจี่ยงนั่งพิงหัวเตียง ใบหน้ายังซีด แต่แววตามีชีวิตชีวาขึ้น
เสียงที่เปล่งออกมาจากลำคออย่างติดขัดก็ชัดเจนกว่าเมื่อวานมาก
เจี่ยงหว่านชิงถือยาจีนชามหนึ่ง กำลังป้อนท่านทีละช้อน
ท่านผู้เฒ่าเจี่ยงเห็นคนหนุ่มยืนอยู่ที่ประตู สายตาพร่ามัวจับจ้องที่ฟางเสี่ยวจวินครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ พยักหน้า
เจี่ยงหว่านชิงหันกลับมา ยิ้มบางๆ ให้ฟางเสี่ยวจวิน "พี่ฟาง เมื่อกี้คุณปู่ถามว่าใครช่วยท่านไว้ ฉันบอกชื่อคุณไปแล้ว"
ฟางเสี่ยวจวินเดินเข้าไป ค้อมตัวให้ท่านผู้เฒ่า "คุณปู่เจี่ยง ผมฟางเสี่ยวจวินครับ ท่านอย่าเพิ่งรีบพูด พักฟื้นร่างกายให้ดีก่อน เดี๋ยวผมจะฝังเข็มให้ท่านอีกครั้ง"
ท่านผู้เฒ่าพยักหน้า แววตาแสดงความขอบคุณ แล้วค่อยๆ เบนสายตาออกไปนอกหน้าต่าง
ต้นหวยจื่อแก่ด้านนอกพลิ้วใบไหวซู่ซ่าในสายลมยามเช้า แสงอาทิตย์สาดส่อง ห้องเต็มไปด้วยสีทองอบอุ่น
หลังอาหารเช้า ฟางเสี่ยวจวินฝังเข็มให้ท่านผู้เฒ่าเจี่ยงเสร็จก็ตรวจชีพจรอีกครั้ง
ร่องรอยอาถรรพ์ร้ายที่หลงเหลือจางลงทุกที หัวใจเต้นมั่นคงแข็งแรง