ฟางเสี่ยวจวินคิดได้ดังนั้นก็รับปากลงไป
“ได้ ข้าพนันกับเจ้า”
“ถ้าข้ารักษาลุงโหย่วเกินไม่หาย ข้ายอมรับว่ามีความคิดลวนลามสาวอกโต และจะคุกเข่าขอโทษอวีหรั่น”
“แต่ถ้าข้ารักษาลุงโหย่วเกินหาย เจ้าก็ต้องตอบรับเงื่อนไขของข้าข้อหนึ่ง”
“เงื่อนไขอะไร ว่ามา”
“ตอนนี้ข้ายังนึกไม่ออก ไว้คิดได้เมื่อไรจะบอกเจ้า”
เพราะตอนนี้เหมาหยวนหยวนอยู่ด้วย เขาจะพูดว่า ถ้ารักษาเหมาโย่วเกินหายแล้ว ให้หล่อนมามีสัมพันธ์กับเขาไม่ได้
ถ้าพูดจาแบบนั้นออกไป ต่อให้เขาถูกตัดสินผิดจริงก็จะกลายเป็นคนสารเลวไปเลย
“ได้ รอแล้วกัน ข้าจะไปเอาเข็มเงินมาเดี๋ยวนี้”
“อืม”
หวังซินอี๋หมุนตัวกลับไปที่ห้องทำงานของตนเพื่อหยิบเข็มเงินที่ลิ้นชัก
เข็มเงินชุดนี้หล่อนซื้อมาเอง ช่วงนี้กำลังหัดฝังเข็มกับปู่อยู่ จึงพกติดตัวตลอดเวลา
อีกด้านหนึ่ง ในห้องผู้ป่วย เหมาหยวนหยวนเพิ่งได้ยินฟางเสี่ยวจวินบอกว่าเขาสามารถใช้เข็มเงินรักษาพ่อของนางได้ จู่ๆ ก็ตื่นเต้นขึ้นมา
นางรีบสาวเท้าไปอยู่ข้างกายฟางเสี่ยวจวินแล้วเอ่ยว่า “พี่เสี่ยวจวิน รักษาพ่อข้าได้จริงหรือ”
“อืม ข้าเรียนการฝังเข็มมาจากโรงเรียน อาการป่วยของพ่อเจ้านั้น การรักษาปกติของโรงพยาบาลตอนนี้ไม่ได้ผล แต่ถ้าใช้การฝังเข็ม ข้าพอมั่นใจว่าจะทำให้อาการสงบลงได้ แล้วค่อยฟื้นตัวช้าๆ”
“ดีจริงเลย พี่เสี่ยวจวิน ถ้าเจ้ารักษาพ่อข้าได้จริง ต่อไปข้าจะเป็นหญิงของเจ้า”
“เยียนเยียน อย่าพูดอย่างนั้นเลย ข้ายังไม่ได้เริ่มรักษาลุงโหย่วเกินเลยนะ”