ฟางเสี่ยวจวินฟังแล้วก็พูดยิ้มแย้มว่า "พี่ชุ่ยฮวา ยังไม่รู้จักผมอีกหรือไง"
"ผมเป็นคนมีสมาธิแน่วแน่มากนะครับ ยิ่งไปกว่านั้นพี่ชุนหนีก็เป็นเมียของฟางต้าเหอ ต่อให้ยืมหัวใจเสือมาให้ผมร้อยดวง ผมก็ไม่กล้าคิดอะไรกับเธอหรอก"
ถึงปากเขาจะพูดแบบนั้น แต่ความจริงหม่าชุนหนีก็เป็นผู้หญิงของเขาตั้งนานแล้ว
ต่อหน้าจางชุ่ยฮวาต้องแสดงให้ดูนิ่ง ๆ หน่อย
จางชุ่ยฮวาไม่เชื่อคำพูดของเขาเลย "ไอ้หนูจอมกะล่อน แม่เชื่อแกก็บ้าแล้ว"
"ไม่ได้การ หม่าชุนหนีผู้หญิงคนนั้นอยู่บ้านคนเดียว เดี๋ยวแกไปบ้านเธอยืมรถสามล้อ เธอต้องฉวยโอกาสกับแกแน่"
"ฉันจะไปยืมกับแกด้วย มีฉันอยู่ด้วย ต่อให้ผู้หญิงคนนั้นใจกล้าแค่ไหนก็ไม่กล้าทำอะไรพลาด"
ฟางเสี่ยวจวินถูกจางชุ่ยฮวาทำเอาเหนื่อยใจเต็มที ผู้หญิงคนนี้ช่างขี้ระแวงมากขึ้นทุกที
"ได้ งั้นเราสองคนไปยืมด้วยกันนะครับ"
ตอนนี้ก็ได้แค่นี้แหละ
ทั้งสองคนพูดจบแล้ว ก็ตรงไปบ้านหม่าชุนหนีทันที
ตอนนี้ประตูบ้านของหม่าชุนหนีปิดอยู่
ฟางเสี่ยวจวินเดินขึ้นไปเคาะประตู แล้วตะโกนว่า "พี่ชุนหนี อยู่บ้านไหมครับ ผมขอยืมรถสามล้อหน่อย"
ฟางเสี่ยวจวินตะโกนจบ จางชุ่ยฮวาผู้หญิงคนนั้นกลับไปหลบอยู่ข้างประตูบ้าน
เธออยากดูว่าอีกเดี๋ยวหม่าชุนหนีเปิดประตูออกมา เห็นแต่ฟางเสี่ยวจวินคนเดียว จะทำอะไรเกินเลยออกไปหรือเปล่า
"พี่ชุ่ยฮวา ทำอะไรน่ะ หลบ ๆ ซ่อน ๆ อย่างนี้ มันไม่ดีนะ"
ฟางเสี่ยวจวินรีบดึงจางชุ่ยฮวาออกมาจากข้างประตู
เขากลัวว่าอีกเดี๋ยวหม่าชุนหนีเปิดประตูออกมา เห็นเขาคนเดียวแล้วจะตรงเข้าใส่เลย นั่นจบเห่แน่