หวังซินอี๋ถูกตบจนงง ยืนปากสั่นอยู่ข้าง ๆ ไม่กล้าปริปาก
เธอจ้องฟางเสี่ยวจวินเขม็ง ระบายโทสะในใจใส่เขาหมดเปลือก
ตอนนี้ ฟางเสี่ยวจวินกำลังวางมือบนเตียงคนไข้ ตรงข้อมือของหญิงสาวคนนั้น กำลังจับชีพจร
"ฟางเสี่ยวจวิน เจ้าตัวซวย คนใกล้ตายอยู่แล้ว เจ้ายังมาแสร้งทำเป็นรักษาคนป่วยอีก ถ้าหากคนไข้ตาย เจ้าต้องรับผิดชอบทั้งหมด"
สิ้นเสียงเขา เด็กสาวคนเมื่อครู่ก็พุ่งเข้ามา ฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าเธออีกฉาดใหญ่
"อีนี่ ถ้ายังส่งเสียงเอะอะอีก ข้าจะตบให้ตายคามือ"
หวังซินอี๋โดนด่าเช่นนั้นก็ไม่กล้าส่งเสียงอีก ได้แต่งึมงำเดินไปยืนข้างผู้อำนวยการไป๋
ผู้อำนวยการไป๋รู้ดีว่าคนกลุ่มนี้เป็นคนของตระกูลเจี่ยงจากเมืองเอก
หมอในสถานีอนามัยตำบลอย่างพวกเขา จะกล้าไปล่วงเกินได้ยังไง
ดังนั้นจึงยืนเงียบอยู่ข้าง ๆ ไม่พูดพร่ำอะไรสักคำ
หากคนไข้สิ้นใจ ก็จะโยนความผิดไปให้ชายหนุ่มที่ดูดเลือดพิษรักษาคนไข้เมื่อครู่
หลังจากฟางเสี่ยวจวินจับชีพจรเสร็จ ก็เดินไปดูบาดแผลที่ก้นของคนไข้ข้าง ๆ
ตอนนั้น เด็กสาวคนเดิมก็เดินเข้ามาอีก หมายจะห้าม
"นี่เจ้าเป็นอะไร? รีบใส่กางเกงให้คุณหนูบ้านข้าเดี๋ยวนี้"
"หากไม่อยากให้คุณหนูบ้านเจ้าตาย ก็หุบปาก"
ฟางเสี่ยวจวินกำลังรักษาคนช่วยชีวิต พูดเสียงเย็นกับเด็กสาวทันที
เด็กสาวถูกเขาตวาดเช่นนั้น ก็ไม่พูดอะไรอีก ยืนมองอยู่ข้าง ๆ
คุณหนูของนางถูกงูสามเหลี่ยมกัดจริง
งูสามเหลี่ยมเป็นงูพิษร้ายแรง
ตอนมาถึงโรงพยาบาล ระหว่างทางนางก็โทรหาผู้เชี่ยวชาญจากเมืองเอกแล้ว