“ฉัน ฉันมึนหัวจัง”
ตอนนี้สิ่งที่มู่ชิงเหยียนมองเห็นหมุนคว้างไปหมด
เธอรู้ว่าถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปต้องแย่แน่
อาการมึนงงแบบนี้เธอไม่เคยเป็นมาก่อน หรือว่าเมื่อกี้ตอนไปเข้าห้องน้ำ มีคนแอบใส่ยาลงในกาแฟ?
ถ้าใส่ยาจริง คนที่ใส่ก็ต้องเป็นซ่งเหวินปินที่นั่งอยู่ตรงข้ามแน่นอน
คิดได้ดังนั้น เธอก็ร้อนใจจนทนไม่ไหว รีบคว้าโทรศัพท์มือถือมากดโทรออกมั่วๆ
แล้วสายนั้นก็ดันไปเข้าที่ฟางเสี่ยวจวิน
“ฟาง ฟางเสี่ยวจวิน ช่วยฉันด้วย”
ตอนนั้นฟางเสี่ยวจวินอยู่ที่บ้านจางชุ่ยฮวากับเธอ
เขายังไม่ได้กินข้าวเที่ยง จะคอยกินข้าวเที่ยงกับจางชุ่ยฮวาเสร็จ แล้วค่อยพากันขึ้นเขาลูกท้อไปสร้างเพิงไม้ไผ่
ทันใดนั้นมือถือก็ดังขึ้น พอรับก็ได้ยินเสียงมู่ชิงเหยียนร้องขอความช่วยเหลือ
“คุณมู่ คุณอยู่ไหนครับ?”
“ฉันอยู่คาเฟ่ฝั่งตรงข้ามธนาคารเกษตรในเมือง...”
“ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้”
“...”
ตอนนี้มู่ชิงเหยียนมึนจนแทบทนไม่ไหวแล้ว แม้แต่มือถือยังถือไว้ไม่อยู่
“ชิงเหยียน เธอ เธอเป็นอะไร? ไม่สบายหรือเปล่า? ให้ฉันพยุงเธอกลับไปพักไหม?”
ซ่งเหวินปินตอนนี้ตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ มองเห็นมู่ชิงเหยียนมึนงงเหมือนจะเป็นลม เขาก็ลุกจากเก้าอี้ เดินไปหาเธอ เอามือวางลงบนบ่าเธอข้างหนึ่ง
เขาพบว่าผิวผู้หญิงคนนี้เนียนลื่นมาก และก็บอบบางนุ่มนิ่มเสียเหลือเกิน
เดี๋ยวถอดเสื้อผ้าเธอออกหมดแล้ว เขาจะได้สาสมใจ
“อย่า อย่า อย่าแตะฉันนะ”