แต่ตอนนี้มู่ชิงเหยียนก็อยู่ด้วย
เขาจึงเถียงกับหวังซินซินไม่ได้ ทำได้แค่อดทน
“คุณซินซิน ขอบคุณนะครับ”
ตอนนี้ เขายังต้องฝืนยิ้มให้
ส่วนหวังซินซินก็ทำหน้านิ่งใส่
มู่ชิงเหยียนทนดูไม่ได้ จึงตวาดหวังซินซินทันทีว่า “เสี่ยวอ๋อง เธอทำอะไรน่ะ ฟางเสี่ยวจวินจะเป็นลูกค้าของเรานะ เธอจะเรียกเขาว่าไอ้บ้านนอกได้ยังไง”
“ต่อจากนี้ต้องเรียกเขาว่าคุณฟาง เข้าใจไหม”
หวังซินซินได้แต่ตอบอย่างน้อยใจว่า “เข้าใจแล้วค่ะ คุณมู่”
ในใจนางคิดว่า ยังคุณฟางอีกแน่ะ ก็แค่ไอ้บ้านนอกไม่เคยเห็นโลกกว้างชัด ๆ
ส่วนฟางเสี่ยวจวินรู้สึกว่า มู่ชิงเหยียนเป็นคนไม่เลวเลย
จริงสิ บนรถสามล้อของเขายังมีตะกร้าแขวนอยู่ ข้างในมีปลาเหมาเสี่ยวตัวใหญ่หกตัว
เมื่อกี้เกือบลืมไปเลย ปลาเหมาเสี่ยวตัวใหญ่หกตัวนี้ก็จะเอามาส่งที่โฮมสเตย์ชิงเฉิงให้พวกเขาลองชิมเหมือนกัน
ดังนั้น ตอนนี้เขาจึงยกตะกร้าจากรถสามล้อลงมา
แล้วเดินไปหามู่ชิงเหยียน พลางพูดว่า “คุณมู่ ในตะกร้ามีปลาเหมาเสี่ยวตัวใหญ่หกตัวครับ คุณให้พ่อครัวเอาถังน้ำมาเถอะ ผมจะเทปลาเหมาเสี่ยวตัวใหญ่ลงถัง”
มู่ชิงเหยียนฟังแล้วรู้สึกตกใจเล็กน้อย
“คุณว่าอะไรนะ คุณเอาปลาเหมาเสี่ยวตัวใหญ่มา ปลาอะไรน่ะ ฉันไม่เคยได้ยินเลย”
ฟางเสี่ยวจวินเปิดฝาตะกร้าไม้ไผ่ ข้างในมีปลาเหมาเสี่ยวตัวใหญ่หกตัวกำลังดีดดิ้นอยู่ในตะกร้าอย่างมีชีวิตชีวา
นี่ทำให้ทั้งมู่ชิงเหยียนและหวังซินซินมองด้วยความตะลึง
นี่มันปลาอะไรกัน
พวกนางไม่เคยเห็นปลาแบบนี้มาก่อน