"พี่ชุ่ยฮวา ไม่คุยกับพี่แล้วนะ เวลามันไม่ค่อยแล้ว ฉันต้องไปส่งแตงกวายักษ์ที่โรงแรมแล้วล่ะ"
เพราะตอนนี้เลยเก้าโมงครึ่งเช้ามาแล้ว
ฟางเสี่ยวจวินไม่พูดยืดเยื้อกับจางชุ่ยฮวาอีก เขาต้องรอให้เหมาหยวนหยวนมาก่อน แล้วค่อยเอาปลาเหมาเสี่ยวตัวใหญ่จากบ้านไปอีก 5-6 ตัวเพื่อส่งของที่โรงแรม
"อืม รีบไปส่งของเถอะ"
"ได้เลย พี่ชุ่ยฮวา รอฉันกลับมานะ เดี๋ยวมีเซอร์ไพรส์ให้แน่"
"ฉันไม่เอาเซอร์ไพรส์อะไรหรอก แกขายแตงกวาได้เงินก็เก็บไว้ ต่อไปแต่งเมียต้องใช้เงิน"
"ฮิๆ ผมรู้ นั่นแหละ เดี๋ยวผมแต่งกับพี่นะ ได้ไหม?"
"ไอ้หนุ่มบ้า ไม่พูดดีสักคำ รีบๆ ไปได้แล้ว"
"ได้ ได้ ผมไปเดี๋ยวนี้แหละ"
ฟางเสี่ยวจวินไม่พูดมากกับจางชุ่ยฮวาอีก วางตะเกียบแล้วเดินออกจากประตูทันที
ใบหน้าของจางชุ่ยฮวาแดงก่ำเพราะความเผ็ดร้อนแล้ว
แน่นอนว่าเธออยากอยู่กับฟางเสี่ยวจวิน แต่ตัวเองเป็นผู้หญิงที่เคยแต่งงานแล้ว แถมยังมีลูกเล็กอีก
ต่อให้ภายหลังหย่ากับพานฉี่กัง ตัวเองก็ไม่คู่ควรกับเขาหรอก
ช่างเถอะ ไม่คิดมากแล้ว เรื่องในอนาคตก็ไว้ค่อยว่ากันทีหลัง
จางชุ่ยฮวาไม่คิดมากอีก ถือตะเกียบคีบปลาเหมาเสี่ยวตัวใหญ่กินต่อ
ส่วนฟางเสี่ยวจวินหลังจากออกจากบ้านจางชุ่ยฮวาแล้ว ก็กลับไปบ้านตัวเอง
เพราะเมื่อเช้านี้ นอกจากเขาจะต้องเอาบวบยักษ์ไปส่งที่โฮมสเตย์ชิงเฉิงแล้ว ยังต้องหิ้วปลาเหมาเสี่ยวตัวใหญ่ไปอีก 5-6 ตัว
เมื่อกี้เขาได้ชิมรสปลาเหมาเสี่ยวไปแล้ว ไม่ใช่แค่หอมหวานเต็มปากเต็มคำ พอกินลงไปยังทำให้พลังชีวิตและจิตใจดีขึ้นอีกด้วย
นี่มันเหมือนเป็นของบำรุงชั้นดี แขกที่มากินต้องชอบแน่
เขาหาตะกร้าไม้ไผ่จากบ้าน คว้าปลาเหมาเสี่ยวหกตัวจากพื้นใส่ลงไป