"ถ้าอย่างนั้น... ฉันควรทำยังไงดี"
"ฟังฉันไหม"
"อืม"
ซือถูอ้านยื่นมือไปลูบหน้าต้วนวั่งเบา ๆ
"ได้ งั้นต่อไปถ้าโดนตีก็ร้องไห้ไปด้วย พูดไปด้วยว่าอย่าตีวั่งวั่งนะ วั่งวั่งไม่ใช่พ่อ วั่งวั่งจะไม่ทิ้งแม่"
"นาย!" ต้วนวั่งเงยหน้าขึ้นทันที "นายรู้ได้ไงว่าฉันชื่อวั่งวั่ง"
"ฉันมารยาทแย่" ซือถูอ้านยิ้ม "แอบฟังมาน่ะ"
"เมื่อกี้นายไม่ได้วางวิดีโอ"
"เปล่า กลัวแกโดนตีจนเป็นอะไรไป ฉันก็ต้อง..."
"มาช่วยฉัน"
"แจ้งตำรวจ"
ต้วนวั่งสูดจมูก รู้สึกว่าซือถูอ้านคนนี้ค่อนข้างเย็นชา แต่ก็ไม่ถึงกับเย็นชาไปเสียทั้งหมด
เขานอนคว่ำบนเตียง ซบหน้าอยู่ใต้ไหล่ซือถูอ้าน "ขายหน้าจริง ๆ"
"ชื่อวั่งวั่งมีอะไรน่าขายหน้า การมีชื่อเล่นเป็นเรื่องน่าอิจฉา เด็กบางคนไม่มีชื่อเล่นด้วยซ้ำ ที่บ้านเรียกกันทั้งชื่อจริงชื่อรอง"
"ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนี้"
"แล้วนายหมายถึงอะไร" ซือถูอ้านหันมามองเขา
"ร้องไห้พลางพูดว่าฉันไม่ใช่พ่อ น่าขายหน้าเกินไป" ต้วนวั่งปิดหน้า "ฉันพูดไม่ออก"
"แต่แม่ของนายต้องการให้พูดประโยคนี้นะ เธอต้องการให้ใครสักคนช่วยให้เธอตื่นจากภวังค์"
"เมื่อกี้ฉันว่านายดื้อรั้นไม่ลืมหูลืมตา ก็ไม่ผิดจริง ๆ ยอมให้ตียืนนิ่ง แต่ไม่ยอมแก้ปัญหา"
"พูดประโยคเดียวมีอะไรน่าขายหน้า โดนตีจนติดใจแล้วหรือไง"
"นายรีบบอก รีบช่วยแม่ปลดปมในใจ จบวงจรเลวร้ายนี่ซะ ทุกคนก็จะดีขึ้น"
"หรือว่า นายทนเห็นเธอทุกข์ทรมานแบบนี้ต่อไปได้"
ซือถูอ้านรู้ ว่าต้วนวั่งทนไม่ได้
เด็กคนนี้ดูภายนอกเหมือนนักเลง แต่ลึก ๆ แล้วยังบริสุทธิ์
ไม่อย่างนั้นคงไม่วิ่งมาหาเขากลางดึก ระบายความในใจกับ "คู่นอน" แบบนี้
ซือถูอ้านคิดเช่นนี้ ชั่วขณะรู้สึกใจอ่อน ชั่วขณะก็รู้สึกผิดบาป อารมณ์ซับซ้อนไปหมด
เขาอดทนต่อความไม่สบายใจที่ระยะปลอดภัยถูกละเมิด แล้วตัดสินใจจะช่วยให้ถึงที่สุด "มีเรื่องอื่นอีกไหม มีก็พูดต่อ"