【นักโทษประจำห้องมืด~ สามสิบตอนแรกมีการปรับเปลี่ยนเล็กน้อย~ เนื้อหาหลังแทบไม่ได้แก้เลย~ ทุกคนสบายใจได้~ ตามอ่านต่อเลย~ ช่วงไคลแมกซ์ส่วนใหญ่อยู่ในช่วงหลัง~ ซื้อหุ้นไม่ขาดทุน~ ยินดีต้อนรับนักอ่านใหม่~ ส่งหัวใจให้!】
ซือถูอ้านเป็นเกย์ตัณหาจัด แต่ปีนี้ไม่รู้ไปทำอะไรเข้าถึงได้ซวยนัก พวกเดียวกันหลายคนแห่มาลากันเป็นพรวน
พี่ใหญ่บอกว่าเขาไม่อยากใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยอีกแล้ว อยากกลับบ้านนอกหางานทำ เป็นผู้ชายที่มีหลักแหล่งซะที
ซือถูอ้านถึงจะขาดผู้ชายไม่ได้ แต่ก็ไม่ใช่พวกบังคับขู่เข็ญ
เขายิ้มพยักหน้า ส่งพี่ใหญ่ไป
ผ่านไปแค่สองวัน พี่รองก็มาบอกอีก ว่าเขาไม่อยากใช้ชีวิตแบบนี้แล้ว อยากไปเรียนต่อเมืองนอก
ซือถูอ้านกลั้นขำ ในใจคิดว่าสายอาชีวะยังสอบไม่ติดเลย ยังจะไปเรียนเมืองนอกอีก? จะเรียนอะไร? fine thank you and you?
อายุจะสามสิบแล้ว จะไปเรียนยังไม่สายไปหน่อยหรือ?
เขาส่ายหน้ายิ้มๆ แล้วก็ยิ้มบางๆ ส่งพี่รองไปอีกคน
จากนั้นไม่กี่วัน พี่สามก็มาบ้าง
เขามองซือถูอ้านตาละห้อย
“คุณซือถู”
“อะไร?” ซือถูอ้านยิ้มอย่างเมตตา "คุณก็จะไปเหมือนกัน?"
“พ่อผมป่วย”
“อ้าว งั้นก็เรื่องใหญ่” ซือถูอ้านพยักหน้าอีกครั้ง แล้วกำชับพี่สามว่า “ลุงเป็นโรคอะไร? หนักไหม? ให้ผมช่วยหาหมอไหม?”
“ไม่ ไม่ครับ ไม่ต้องหรอก คุณซือถู ก็ไม่ได้เป็นอะไรหนักหนา แค่เบาหวานปกติ แต่ต้องเข้าโรงพยาบาลทุกปี ต้องมีคนอยู่ด้วยตลอด”
ซือถูอ้านยิ้ม “งั้นรีบกลับไปเถอะ”
......
คืนนั้น
ซือถูอ้านเพิ่งเลิกประชุมบริษัทที่มันก็แค่แก้ผ้าแล้วตด เสียเวลาเปล่า ขับรถคนเดียวไปที่ริมแม่น้ำเพื่อรับลม
แต่ยังไม่ทันได้ยืนดี ก็เห็นพี่สามจูงมือเด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินมาทางเขา
สองคนคลอเคลียกัน หัวเราะหวานหยด มือแต่ละคนถือขนมสายไหมไว้คนละอัน ดูเด็กและเหมาะกัน
ชั่ววินาทีนั้น ซือถูอ้านรู้สึกว่าลมยามค่ำริมแม่น้ำช่างหนาวเหน็บ
เขาหันกลับมา มองผิวน้ำ แล้วก้มดูมือตัวเอง อยากแน่ใจว่าตัวเองแก่แล้วจริงๆ หรือเปล่า
เขาอายุสามสิบหกแล้ว
วัยนี้ในแวดวงเกย์ ถือว่าหมดราคาไปนานแล้ว
เสียงฝีเท้าเข้าใกล้ ซือถูอ้านจุดบุหรี่แล้วหันกลับมามอง
พี่สามน้อยเห็นเขาแล้วก็ชะงักงัน เห็นได้ชัดว่าตกใจไปหมด
เขารีบสะบัดมือเด็กหนุ่มออก พูดตะกุกตะกักว่า “คุณ... คุณซือถู”
“พ่อคุณดูเด็กดีนะ” ซือถูอ้านกระตุกมุมปาก เอื้อมมือหยิบขนมสายไหมจากมือพี่สาม “อันนี้ช่วยรักษาเบาหวานได้เหรอ?”
“คุณซือถู ผม...”
“คุณอะไร?”
“ผม...”
“พอเถอะ ไม่มีใครจะหาเรื่องคุณหรอก แค่คราวหน้าอย่ามั่วแต่โกหกบ้าๆ แบบนี้” ซือถูอ้านก้มกัดขนมสายไหม “มันก็เสียความรู้สึกเหมือนกันนะ”
......
เช้ามืด ซือถูอ้านกลับไปยังคอนโดริมน้ำหลังใหญ่ของเขา
แม่บ้านอยู่ประจำทำซุปนกพิราบไว้ ได้ยินเสียงเขาเปิดประตู ก็รีบใส่เสื้อคลุมออกมาต้อนรับ “คุณคะ”
“อ้าว ป้ายังไม่นอนเหรอ?”
“เพิ่งจะหัวถึงหมอนก็ได้ยินคุณเปิดประตูพอดี ซุปนกพิราบวันนี้ตุ๋นไว้เก้าชั่วโมงแล้วนะ” ป้าหมีน้อยยื่นมือไปรับเสื้อโค้ทของซือถูอ้าน “ดื่มสักหน่อยก่อนนอนนะ”
“ดีครับ”
ซือถูอ้านเปลี่ยนรองเท้า ดูโทรศัพท์ไปพลางเดินเข้าไปในห้อง ไม่นานก็ได้กลิ่นหอมของซุปนกพิราบ
เขานั่งคนเดียวในห้องอาหารขนาดใหญ่ ดื่มซุปนกพิราบไปสองชามพลางอ่านอีเมลเสนอให้เขาไปทำงานต่างพื้นที่ระยะยาวที่ตงเป่ย
เขาโทรหาผู้ช่วย “ขอโทษครับ จูลี่ ดึกแล้วยังรบกวนคุณเลย”
“ไม่รบกวนหรอก” จูลี่กำลังนอนอยู่บนเตียงนวดของร้านเสริมสวย “คุณเห็นอีเมลหรือยัง?”
“อืม เห็นแล้ว” ซือถูอ้านผลักชามซุปออก “แต่ให้ผมไปไม่เหมาะหรอก รองประธานเหอเป็นคนตงเป่ย ให้เขาไปเปิดตลาดตงเป่ยดีกว่าน่า”
“รองประธานเหอมีเรื่องแล้ว”
“หา? เมื่อไหร่?”
“ห้านาทีก่อน” จูลี่เอาออกจากหู ส่งคลิปสั้นให้ซือถูอ้าน “คุณดูสิ”
ในรูป รองประธานเหอกำลังยืนกับหนุ่มน้อยในล็อบบี้โรงแรม กิริยาสนิทสนม แทบไม่ปิดบังใคร
ซือถูอ้านอ้าปากค้าง ไปนานเลยกว่าจะพูดออกมา
จูลี่พูดต่อ “คลิปเล็กๆ นี้คุณนายเหอให้คนเอามาปล่อยในกรุ๊ปบริษัท คุณไม่เห็นเหรอ?”
“ไม่” ซือถูอ้านขมวดคิ้ว “...ไอ้นี่มันเกย์ด้วยเหรอ?”
“ที่สำคัญคือไอ้นี่มันยังมีเมีย” จูลี่ถอนหายใจยาว “สำนักงานใหญ่ต้องจัดการขั้นเด็ดขาดแน่”
“สมควรแล้ว เกย์หลอกแต่งงานไม่ต้องเห็นใจ” ซือถูอ้านส่ายหัว “ไม่ต้องพูดมากแล้ว เที่ยวบินเช้าวันจันทร์ บินไปตงเป่ยเลย”
“โอเค”
“พักผ่อนก่อน ฝันดี”
“อือ ฝันดี เจอกันวันจันทร์”
......
วันจันทร์ สนามบินเซี่ยงไฮ้
ซือถูอ้านสวมเสื้อคลุมแคชเมียร์เทา พันผ้าพันคอแคชเมียร์เทา และใส่มือหนังแกะนิ่ม ยืนเช็กอินคนเดียวหน้าเคาน์เตอร์
จูลี่สวมหมวกขนสัตว์ ลากกระเป๋าเดินเข้ามาหา “โห ใส่หนาขนาดนี้เลย?”
ซือถูอ้านหันมามองเธอ “เธอก็ใส่ไม่น้อยหนิ?”
“ฮะ ก็พอกันแหละ” จูลี่วางบัตรประชาชนบนเคาน์เตอร์ “ได้ยินว่าเป่ยเจียงนั่นหนาวมาก เราสองคนเลือดเซี่ยงไฮ้แท้ๆ ถ้าลงเครื่องไปก็หนาวจนแอ็คท่าพังเลย จะขายหน้าฝรั่งแค่ไหนกันนะ~”
ซือถูอ้านยิ้มแล้วบีบแก้มจูลี่
“เรียนพูดได้เร็วดีนี่”
......
บนเครื่อง ชั้นธุรกิจค่อนข้างเงียบ
ซือถูอ้านหลับตาพักสักครู่ ก็ถูกเปลวไฟในกายจุดเผาอีกครั้ง
ที่จริงซือถูอ้านหน้าตาดี ผิวขาว ตาโต ปากแดงฟันขาว ไม่เพียงเท่านั้นยังดูดีมีภูมิฐาน
แต่ต่อให้คนมีภูมิฐานแค่ไหน พอถึงคราวทำร้ายตัวเอง ก็กลายเป็นคนต่ำทรามได้เหมือนกัน