จี้ชิงโจว: «...เอ่อ นี่มัน?»
พี่สาว เธอนี่ทุ่มเทจริง ๆ
ตามติดศิษย์พี่รองขนาดนี้ เธอจริงใจสุด ๆ
...ไม่ใช่สิ!
ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาดูละครนะ!
จี้ชิงโจวไม่คิดเลยว่า ตอนอยู่กับนางศิษย์พี่รองจะยังเก็บอาการได้อยู่ แต่พอหันหลังกลับบุกเข้าไปถึงหอวินัยของคนอื่นเสียแล้ว!
นางรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมุ่งหน้าไปยังหอวินัย
ขณะเดียวกัน ณ หอวินัย
หน้าประตูหอวินัย ศิษย์คนหนึ่งกำลังพยายามแกะตัวเองลงมาจากต้นไม้ ส่วนอีกคนกำลังพยายามแคะตัวเองออกจากกำแพง
จงหลีโหยวดูเหมือนบุกเข้ามาอย่างหุนหัน แต่ลงมือไม่ได้หนักหน่วง เพียงผนึกพลังวิญญาณของคนเหล่านี้ไว้ ทำให้พวกเขายังหนีออกมาไม่ได้ในชั่วขณะ
ส่วนลานด้านหน้าหอวินัย มีศิษย์นอนกองอยู่เต็มพื้น อย่างมากก็แค่บาดเจ็บเล็กน้อย นอกนั้นไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง
คนที่บาดเจ็บเล็กน้อยนั้น เป็นเพราะขวางจงหลีโหยวไม่ให้ซ้อมเถาฉี แล้วยังพูดว่า «ศิษย์พี่เถาฉีแค่ปฏิบัติหน้าที่ตามกฎ» จงหลีโหยวจึงสวนกลับว่า «พูดบ้าอะไร!» ก่อนจะตบเขากระเด็นไป
บังเอิญมีนกกระเรียนเซียนจากยอดเขาสัตว์วิญญาณบินผ่านมาพอดี ทั้งสองฝ่ายชนกันกลางอากาศจนขนนกกระเรียนปลิวว่อน มันโมโหจนไล่จิกศิษย์คนนั้นอยู่ครึ่งค่อนวัน จิกจนเขาบาดเจ็บเล็กน้อยถึงยอมหยุด
นอกเหนือจากนั้น คนที่สะดุดตาที่สุดคือศิษย์ชายคนหนึ่งตรงมุมห้อง เสื้อผ้าถูกถอดจนเกลี้ยง เหลือเพียงกางเกงสีแดงสดตัวเดียว เขากอดเข่าหดตัวอยู่ตรงมุม ดวงตาเหม่อลอย น้ำตาไหลเงียบ ๆ
หากเข้าไปใกล้หน่อย จะได้ยินเขาพึมพำไม่หยุดว่า «โลกนี้ช่างเสื่อมทราม... ช่างเสื่อมทรามจริง ๆ! ไร้เหตุผลสิ้นดี ไร้เหตุผลจริง ๆ... ข้าไม่บริสุทธิ์อีกต่อไปแล้ว ฮือ ๆ เสี่ยวชุ่ย ข้าขอโทษเจ้า ฮือ ๆ...»